Courgetti met pittige tonijn

Onlangs kreeg ik een spiralizer cadeau – zo’n handig apparaatje waarmee je mooie pastaslierten van allerhande groenten kunt maken. Ik bleek er alleen niet zo heel erg handig mee te zijn, want mijn eerste poging werd een hopeloze mislukking. Het was ook een beetje ambitieus om maar meteen met een harde knolselderij aan de slag te gaan, waar een normaal mens eerst oefent met een courgette. Door schade en schande wijs geworden, ging ik bij de tweede poging inderdaad met een courgette – en een recept van Donna Hay dat ik online vond – aan de slag. En het werkte!

Het recept vraagt om 2 blikjes tonijn in chili-olie. Waarschijnlijk kun je die in Australië (daar komt La Hay vandaan) zonder problemen kopen, maar ik heb er tevergeefs naar lopen speuren. Om jullie een dergelijke zoektocht te besparen, heb ik twee alternatieven:

In de eerste plaats kun je simpelweg twee “gewone” blikjes tonijn op olijfolie gebruiken en ½-1 fijngehakt Spaans pepertje + 2 teentjes fijngesneden knoflook toevoegen.

Of (en dit deed ik, tot volle tevredenheid): je koopt in de supermarkt een groot (130 gr) en een klein (80 gr) blikje “John West Inspirations” tonijn met chili en knoflook. Homerun!

Voor 2 personen:

2 courgettes (ongeveer 650-700 gr)

2 eetlepels olijfolie

1 eetlepel kappertjes, uitgelekt en fijngehakt

heel dunne schil (in reepjes) van 1 citroen (gebruik een zesteur, dan wordt het perfect)

1 eetlepel citroensap

20 gr dille, fijngehakt

75 gr rucola

130 gr + 80 gr John West Inspirations tonijn met chili + knoflook

handjevol pijnboompitten, licht geroosterd

(zee)zout en versgemalen (zwarte) peper

Zet je beste beentje voor en gebruik je spiralizer om van de courgettes een mooie berg courgette-spaghetti te maken. Als ik het kan, kun jij het ook! Leg de slierten in een vergiet en laat ze een beetje uitlekken.

Neem een ruime koekenpan en verhit hierin de olijfolie (matig vuur). Voeg de kappertjes en de citroenschilletjes toe en bak deze 2 minuten. Doe dan de courgette, het citroensap en een snuf zeezout erbij en bak dit ongeveer 3 minuten mee – tot alles goed warm is. Haal dan de pan van het vuur en voeg de dille, de rucola en uiteraard de tonijn (in grove stukken) toe. Vermeng goed, bestrooi met wat extra zout, wat zwarte peper en de pijnboompitten en serveer direct.

Salade met peer, halloumi en rucola

Sinds het boek “Comptoir Libanais” (Uitgeverij Terra) in januari in Nederlandse vertaling op de markt kwam, ben ik groot fan. Je vindt de eetcafés van Comptoir Libanais op verschillende locaties in Londen en ze serveren een mix van Libanees en mediterraan eten. Heerlijk! Het schijnt dat er ook een Nederlandse vestiging in de planning zit… hoe fijn zou dat zijn!

Deze salade maakte ik met peren, maar je kunt de peren ook vervangen door verse vijgen. Gebruik dan ongeveer 6 vijgen en gebruik vooral ook meer peren als je alleen kleine exemplaren kunt vinden.

Voor 3-4 personen:

50 ml ciderazijn

25 ml extra vergine olijfolie

1 eetlepel heldere, vloeibare honing

2 theelepels za’atar (of sesamzaadjes)

1 eetlepel olijfolie

250 gr halloumi, in plakken van 1 cm breed

3 grote rijpe peren, geschild

grote bos rucola

(zee)zout en verse (zwarte) peper

Klop om te beginnen een dressing van de ciderazijn, de extra vergine olijfolie, de honing en de za’atar. Zet apart tot gebruik.

Verhit de gewone olijfolie in een pan en bak de halloumi aan beide kanten goudbruin (pas op – de olie kan spatten!). Verwijder de kern uit de peer en snijd de vruchten in grove stukken.

Leg de rucola op een platte schaal. Wentel de stukken peer door de dressing en verdeel ze over de rucola. Leg dan de halloumi op de schaal en giet de resterende dressing er overheen. Breng op smaak met wat zout en peper.

Pizza Bella Italia

Heel (héél) lang geleden woonde ik 5 jaar in Duitsland. In het hoge noorden van Duitsland, bijna op de grens met Denemarken. In het toeristische stadje waren best veel restaurants, maar voor de meesten kon ik niet echt warm lopen. De uitzonderingen vormden twee Italianen: “Massimo” – voor geweldige pizza’s, en “Nino” – met de beste pasta in Nordfriesland.
Mijn favoriete pizza bij Massimo was de “Bella Italia” en ook na mijn terugkeer naar Nederland bleef ik deze trouw bestellen als ik weer even terug was. Een paar jaar geleden brandde “Massimo” echter af en het restaurant werd niet opnieuw geopend. Daarmee kwam een eind aan de jarenlange traditie om met Duitse vrienden daar pizza te gaan eten…

Een paar weken geleden was ik weer even in m'n vertrouwde havenstadje en ’s avonds gingen we eten in een vrij nieuw restaurant, “Glücklich am Meer”. Vriendinnetje C. wist me – bij de eerste prosecco van de avond – glunderend te vertellen dat de voormalig pizzabakker van “Massimo” hier in de keuken werkte… en dat de “Bella Italia” op de kaart stond. For old times’ sake – het was weer geweldig!

Ik heb net zo lang gespeurd in de kookboeken tot ik in “Pizza” van Pete Evans (Fontaine Uitgevers, verkrijgbaar in de winkel) het juiste recept voor de topping vond! Voor de bodem gebruikte ik mijn vertrouwde recept uit “Pizza eigenwijs” van John Lanzafame (Fontaine Uitgevers, helaas niet meer in de handel).

Voor de bodem (1 pizza):

1 theelepel droge gist
1 theelepel zout
1 theelepel suiker
100 ml warm water
2 theelepels olijfolie
160 gr tarwebloem, gezeefd

Voor de saus (circa 5 pizza’s, laat zich prima invriezen)

400 gr tomatenblokjes (blik)
2 lente-uitjes, in grove stukken
1 teentje knoflook
1 volle theelepel gedroogde oregano
(zee)zout en versgemalen zwarte peper

Voor de topping (1 pizza):

8 verse basilicumbladen
1 bol mozzarella, in plakken
1 (roma)tomaat, in plakken
handvol geraspte mozzarella
6 plakken rauwe ham
handvol rucola
sap van ½ citroen
olijfolie
geschaafde Parmezaanse kaas

Bodem:
Vermeng in een kommetje het gist, het zout, de suiker, het water en de olijfolie. Zet dit ongeveer 10 minuten op een warme plek, tot zich kleine luchtbelletjes aan de oppervlakte vormen.
Voeg het bloem toe aan het gistmengsel en kneed het deeg ongeveer 15 minuten. Doe het deeg dan in een grote kom (binnenkant ingesmeerd met olijfolie) en dek de kom af met een schone theedoek of plastic folie en laat het ongeveer 1½ uur rijzen.
Druk de lucht uit het deeg en laat het nogmaals rijzen, nu ongeveer 15 minuten. Rol het deeg met een roller uit tot een pizzabodem.

Pizzasaus:

Doe alle ingrediënten (tomatenblokjes, lente-ui, knoflook, oregano, zout en peper) in een blender en maal fijn. Pronto!

Maak de pizza:

Verwarm de oven op 250 graden Celsius.
Bestrijk de bodem met 2-3 eetlepels saus. “Plak” de basilicumblaadjes op de tomatensaus. Verdeel de plakken mozzarella en tomaat over de bodem en strooi de geraspte mozzarella erover. Bak de pizza in 10-12 minuten gaar en knapperig.
Verdeel de plakken ham over de pizza, evenals de rucola (even aangemaakt met wat citroensap, olijfolie, zout en peper – maar zorg ervoor dat de rucola niet verdrinkt in de dressing… zoals bij mij wel gebeurde). Strooi de geschaafde Parmezaanse kaas erover en serveer direct!

Gebakken ham-aardappelen met ei en appelsalade

Ik ken m’n beperkingen. Dus: what was I thinking?
Er is nog nooit een fatsoenlijk gepocheerd ei door mij geproduceerd – ik heb zelfs nog nooit iets gemaakt dat daar zelfs maar bij in de búúrt kwam. Dus waarom dacht ik dat ik voor dit recept dat klusje wel even zou klaren? Laten we het maar op een vlaag van verstandsverbijstering houden.

Afijn, het is dus de bedoeling dat je voor dit recept een paar eitjes pocheert. In theorie (…) doe je dat zo: kokend water met een scheutje azijn erin, roer even goed door het water met een pollepel (zodat er een draaikolkje ontstaat), doe voorzichtig het ei in het water, gebruik de pollepel om eventueel weglopende ‘draden’ weer op het juiste spoor te brengen, kook ongeveer 3 minuten en klaar is het! In theorie dus.
In mijn werkelijkheid vliegt zo’n ei dan alle kanten op en kun je na 3 minuten allerlei losse stukjes ei uit het water gaan vissen. Dat gebeurde dus ook deze keer weer en daarom heb ik het nu officieel opgegeven met de draaikolk-methode. Ik heb nog één hoop: dat de soeplepel-techniek wel werkt. In theorie (…) werkt die zo: kokend water met een scheutje azijn erin, doe het ei in een soeplepel en laat de soeplepel voorzichtig in het water zakken, kook ongeveer 3 minuten en klaar is het! Deze theorie moet nog in de praktijk getest worden, maar sorry: voorlopig ben ik even helemaal klaar met gepocheerde eieren!

Dit recept komt van de website van Jamie Oliver.

Voor 2 personen:

1 + 1½ eetlepel olijfolie
6 plakken ontbijtspek, in brede repen gesneden
2 plakken schouderham, in brede repen gesneden
500 gr aardappelen, in kleine blokjes van 1 x 1 cm
scheutje witte wijn azijn
2 eieren (supervers!)
75 gr rucola
1 appel, in dunne plakjes
sap van ½ citroen

Neem een grote koekenpan en verwarm hierin 1 eetlepel olijfolie. Bak het spek, de ham en de aardappelen op matig-hoog vuur gedurende ongeveer 12 minuten – tot de aardappelen goudkleurig en gaar zijn.

Breng in de tussentijd een ruime hoeveelheid water aan de kook in een andere pan en voeg de azijn er aan toe. Pocheer de eieren in het water.
Doe de rucola en de appelplakjes in een kom, strooi er wat zout en peper over en giet het citroensap en een flinke scheut olijfolie erbij. Gebruik je handen om alles even goed te vermengen.
Verdeel de aardappelen over 2 borden, leg op elk bord een gepocheerd ei en stapel de salade er bovenop.

Gnocchi met pesto van geroosterde paprika en koriander

Ik ben stiekem een beetje jaloers op Annabel Langbein. Wat zeg ik? Ik ben héél jaloers op Annabel Langbein. Ik wil namelijk ook wel zo’n huis op zo’n plek, met zo’n moestuin en zo’n uitzicht. Alleen jammer dat je er voor naar Nieuw-Zeeland moet.

Afijn, ondanks dat is er niets dat je tegenhoudt om de recepten van Annabel ook gewoon in Nederland te maken. De paprika’s komen dan wel niet uit m’n eigen moestuin, maar dat mag de pret niet drukken. Ik heb voor dit recept zelfs mijn amandel-fobie even geparkeerd, want deze pesto leek me zó onwaarschijnlijk lekker dat ik besloot om braaf de aanwijzingen te volgen. En wat een fijn plan bleek dat!

De recepten komen uit “De free range cook” van Annabel Langbein (Van Dishoeck).

Voor ongeveer 750 gr pesto:

6 rode paprika’s, gewassen en goed afgedroogd
4 eetlepels extra vergine olijfolie
2 teentjes knoflook, geperst of fijngehakt
1 theelepel gewoon paprikapoeder
1 theelepel gerookt paprikapoeder
4 eetlepels geroosterde amandelen
4 eetlepels koriander, fijngehakt
(zee)zout en versgemalen zwarte peper

Verwarm de oven tot 250 graden Celsius. Leg de paprika’s op de bakplaat en rooster ze in ongeveer 30 minuten bijna zwart (draai halverwege een keer om). Stop dan de paprika’s in een plastic zakje, sluit die goed af en laat ze zeker 30 minuten ‘zweten’. Daarna kun je de velletjes en zaadlijsten verwijderen, maar probeer zo veel mogelijk vocht uit de paprika’s op te vangen.

Neem een kleine, droge koekenpan en rooster de amandelen een paar minuten hierin. Als ze een goudbruin kleurtje hebben gekregen zijn ze klaar. Zet de amandelen apart. Doe de olie, de knoflook en de paprikapoeders in dezelfde pan en verwarm alles kort (maximaal 30 seconden).
Doe vervolgens alle ingrediënten in de keukenmachine (paprika’s met vocht, amandelen, knoflook-paprika-olie en koriander) en maal fijn. Voeg eventueel wat extra olijfolie toe en breng op smaak met zout en peper.
In een afgesloten pot is deze pesto een week houdbaar in de koelkast.

Voor de pasta (2 personen):

250 gr gnocchi
250 gr geroosterde paprikapesto
1 eetlepel olijfolie
200 gr rucola
Parmezaanse kaas, geraspt
(zee)zout en versgemalen zwarte peper

Kook de gnocchi een paar minuten in ruim gezouten water. Als de gnocchi boven komen drijven, zijn ze gaar en kunnen ze worden afgegoten. Schep vervolgens de pesto erdoor en laat even staan, zodat de pesto verwarmd wordt.

Doe de olijfolie in een koekenpan en voeg de rucola toe. Stoof de rucola een paar minuten (slinkt snel) en breng op smaak met zout en peper.
Schep de gnocchi op 2 borden, doe de rucola erbij en rasp of schaaf er Parmezaanse kaas over.