Taglierini met zalm en tomaat

Het schrijven van dit stukje valt me zwaar. Mijn vorige blogpost dateert van vrijdag 22 april – en toen ik deze aan het einde van die ochtend online zette, kon ik nog niet vermoeden dat ik een paar uur later een telefoontje zou krijgen waarin het overlijden van mijn moeder werd gemeld. Sindsdien is de wereld niet meer dezelfde.

Mijn moeder bracht me de liefde voor eten & drinken, koken & bakken bij. Zij drukte zich uit door het eten dat ze klaar maakte en deed niets liever dan mensen voeden. Zoals m’n nichtje het treffend beschreef: als de schaal leeg was, maakte ze zich zorgen dat ze te weinig gekookt had en als de schaal niet leeg was, maakte ze zich zorgen dat het niet lekker was. Het was áltijd lekker…

De laatste weken stond m’n hoofd niet naar eten en al helemaal niet naar koken. Begin deze week deed ik echter een poging om weer wat normaliteit aan te brengen door het maken van een grote pan nasi goreng. En gisteren kookte ik voor het eerst weer eens een nieuw gerecht. Een gerecht dat niet ingewikkeld was en niet veel tijd in beslag nam en wel heel lekker was – kortom: een prima gerecht om er weer “in” te komen. Omdat m’n moeder dat zo zou hebben gewild.

Enkele maanden geleden werd ik door een klant al geattendeerd op dit recept uit “De zilveren lepel / Pasta” (Uitgeverij Van Dishoeck). Hij leverde ook de waardevolle tip om extra tomatenpuree toe te voegen; voor smaak, maar ook voor het bereiken van de gewenste roze kleur.

Voor 2 personen:

25 gr roomboter

2 eetlepels olijfolie

1 ui, in dunne halve ringen

1 teentje knoflook, geraspt

100 gr (blik)tomaten, fijn gesneden (*)

1 klein blikje tomatenpuree (70 gr)

100 gr gerookte zalm, in reepjes

200 ml droge witte wijn

2 eetlepels slagroom / kookroom

1 theelepel verse tijm, fijngehakt

250 gr verse taglierini

1 eetlepel verse bieslook, fijngehakt

(zee)zout en versgemalen (zwarte) peper

(*) Ik gebruikte passata, aangevuld met wat kerstomaatjes die nog in de koelkast lagen. Bij gebruik van passata wordt de kleur van de saus meer rood dan roze.

Neem een stevige koekenpan, smelt hierin de boter met de olijfolie op laag vuur en fruit de ui en knoflook (ongeveer 5 minuten). Voeg de tomaten, tomatenpuree, de zalmreepjes en de wijn toe en laat het geheel zo’n 10 minuten zachtjes pruttelen. Roer er tenslotte de room, de tijm en zout en peper naar smaak door.

Kook in de tussentijd de verse taglierini in een pan met ruim (gezouten) water. Na ongeveer 3 minuten is de verse pasta al (beet)gaar. Giet de pasta af en doe ze dan in de koekenpan bij de saus. Roer een paar minuten door, bestrooi met de bieslook en serveer direct.

Linguine met garnalen, room en gedroogde tomaten

Soms zit het niet mee. Voorbeeld: sta je voor een eindeloze rij vrieskasten in een supermarkt – op zoek naar rauwe, maar gepelde reuze garnalen. Blijkt er van alles te vinden in die kasten (gekookte garnalen, rauwe garnalen met knoflook, cocktailgarnalen (?), wokgarnalen (?), calamares (nee, terug) en rauwe ongepelde garnalen – en nog een paar soorten). Maar géén rauwe, gepelde garnalen.
Nu ben ik nogal makkelijk uitgevallen, dus meestal zou ik gewoon de gekookte reuze garnalen hebben meegenomen. Maar deze keer besloot ik om eens “from scratch” te gaan koken.

Mooi plan, minder strakke uitvoering. Want: het pellen is een klusje van niks, maar het verwijderen van het darmkanaaltje duurde wat langer dan gepland (en het hielp niet dat ik probeerde m’n pols door te snijden met m’n scherpe mes – geen paniek, ik ben er nog). Uiteindelijk bleek al het geworstel de moeite méér dan waard, want deze pasta is – met afstand – het lekkerste dat er de laatste maanden uit mijn keuken is gekomen. Grote, wat zeg ik: GROTE aanrader!

Dit recept komt uit het briljante “Wat Katie eet” van Katie Quinn Davies (Karakter Uitgevers).

Voor 4 personen:

1 eetlepel olijfolie
1 teentje knoflook, fijngehakt
500 gr reuze garnalen, ontdooid, rauw, gepeld en darmkanaal verwijderd
3 lente-uien, in dunne ringetjes
2 eetlepels verse basilicum, in dunne reepjes
75 gr gedroogde tomaten, uitgelekt, in dunne reepjes
250 ml kippenbouillon
180 ml droge witte wijn
250 ml slagroom
40 gr Parmezaanse kaas, geraspt
320 gr linguine (of een andere sliertpasta)
versgemalen (zwarte) peper

Neem een grote koekenpan en verwarm hierin de olijfolie op zacht vuur. Fruit de knoflook in de olie, maar zorg dat het heel rustig gaat en de knoflook niet verkleurt. Voeg de garnalen toe en bak ze tot ze niet meer doorzichtig zijn, maar een mooi roze/oranje kleur hebben. Haal de garnalen uit de pan en houd ze onder aluminiumfolie warm.

Doe de lente-ui, het basilicum, de tomaat, de bouillon, de wijn en de slagroom in de pan (dezelfde pan die je voor de garnalen gebruikte). Zet het vuur op matig/hoog en laat het geheel aan de kook komen. Laat ongeveer 20 minuten zachtjes bubbelen, tot de vloeistoffen tot de helft gereduceerd zijn. Roer de Parmezaanse kaas door de saus en laat alles nog 2 minuten zachtjes koken. Doe de garnalen weer terug in de pan en verwarm ze goed.
Kook in de tussentijd de pasta in gezouten water tot deze al dente is (circa 10-12 minuten). Giet de linguine af en voeg toe aan de garnalensaus. Vermeng alles goed en breng op smaak met peper (ik vond het niet nodig om zout toe te voegen, maar controleer hier wel even op). Garneer met wat extra basilicum en Parmezaanse kaas.

Cappuccino pavlova

Dit goddelijke recept stond al een tijdje op m’n lijstje, maar het kwam er maar steeds niet van. Eerst moest ik het espressopoeder aanschaffen – póeder, dus geen korrels, en esprésso, geen koffie – en vervolgens werd ik misschien wel een beetje tegengehouden door de lading suiker die je gebruikt.
Allemaal onzinargumenten: bij de supermarkt kun je gewoon Nespresso espressopoeder kopen en met al die suiker valt het wel mee: als je heel weinig of geen suiker in de slagroom doet, vormt de room een prima balans met de zoete meringue. Aan de slag, want 1x eten = verkocht! Zó goed!

Neem er wel even de tijd voor: ik bakte de pavlova ’s avonds en liet hem de hele nacht in de oven afkoelen. De gebakken pavlova blijft zonder problemen een paar dagen goed, dus die kun je prima voorbereiden. Zodra je echter de vulling erop doet, is het raadzaam om de pavlova binnen 1 à 2 dagen op te eten, want het vocht uit de room trekt dan langzaam in de meringue.

 

Het recept komt uit “Nigellissima” van Nigella Lawson (Uitgeverij Atlas Contact).

Voor 1 pavlova:

250 gr + 1 afgestreken eetlepel fijne kristalsuiker
4 theelepels espressopoeder
4 eiwitten (L)
snufje zout
2 theelepels maïzena
1 theelepel witte wijnazijn
250 ml slagroom
1 theelepel cacaopoeder

Verwarm de oven voor op 180 graden Celsius. Bekleed een bakplaat met vetvrij bakpapier en teken hierop een cirkel met een doorsnede van 23 cm.

Doe de suiker en het espressopoeder in een kommetje en vermeng goed.
Doe de eiwitten en het snufje zout in een vetvrije metalen kom en klop de eieren tot zich zachte pieken beginnen te vormen. Blijf kloppen terwijl je lepel voor lepel het suiker-espressomengsel toevoegt. Als de zachte pieken zijn veranderd in hele stevige pieken, kun je stoppen met kloppen en de maïzena en de azijn toevoegen. Schep dit met een metalen lepel door de stijfgeslagen eiwitten.

Schep het eiwitmengsel op het bakpapier (uiteraard binnen de lijnen van de cirkel) en probeer een zo glad mogelijke schijf te vormen. Zet de meringue in de oven, verlaag de temperatuur direct tot 150 graden Celsius en bak de eiwitten 1 uur. Zet dan de oven uit en laat de meringue helemaal afkoelen in de oven (ovendeur mag op een kiertje).
Als de basis helemaal koud is, leg je hem op z’n kop op een platte ondergrond en kun je het bakpapier verwijderen.
Klop de slagroom met een afgestreken eetlepel suiker tot deze stevig, maar nog steeds smeerbaar is. Verdeel de slagroom over de meringue. Doe het cacaopoeder in een theezeefje en bestrooi de pavlova ermee.

Tagliatelle met gerookte zalm en champignons

Na posten over tosti’s en pizza’s, was ik eigenlijk van plan om vandaag een stukje te schrijven over pannenkoeken. Maar dat doe ik niet, want dan zouden jullie denken dat er in Casa Cook & Book uitsluitend ongezond (maar wel home-made) fast food gegeten wordt.

Nee, dan nu beter even een verantwoord recept van een pasta met zalm (omega 3!). Hoe verantwoord! Dan zal ik verder zwijgen over het feit dat deze pasta sneller te bereiden is dan de pizza en de tosti en dat er een behoorlijke scheut slagroom in gaat… ;-)

Op het eerste gezicht lijkt het misschien een merkwaardige combinatie (zalm met paddenstoelen en geroosterde tomaten), maar geloof me: dat is heerlijk!

Het recept komt uit “Zalm” van Paula Ahlsén Söder (Atrium, verkrijgbaar in de winkel).

Voor 2 personen:

150 gr tagliatelle
scheutje olijfolie
1 eetlepel roomboter
250 gr champignons, in dikke plakken
125 slagroom of kookroom
10 gr dille, fijngehakt
100 gr gerookte zalm, in repen
6 gedroogde tomaten, in grove stukken
20 gr geroosterde pijnboompitten
(zee)zout en versgemalen (zwarte) peper

Kook de tagliatelle in ruim (gezouten) water volgens de aanwijzingen op de verpakking. Giet af (maar vang een koffiekopje van het pastawater op), roer er een klein scheutje olijfolie door en zet even apart tot gebruik.
Verhit de boter in een grote koekenpan op hoog vuur en bak hierin de champignons tot ze een mooi bruin kleurtje hebben (ongeveer 5 minuten). Voeg de dille en de slagroom toe en laat de room even inkoken (zet het vuur iets lager). Als de saus de gewenste dikte heeft, kun je de pan kort van het vuur halen en de zalm en de tomaat erdoor scheppen. Laat alles even verwarmen en voeg tenslotte de tagliatelle toe (verdun de saus eventueel een beetje met het opgevangen pastawater). Breng op smaak met zout en peper en strooi de pijnboompitten erover.

Stroganoff saus

Ik ben op het moment bezig met een post over een heerlijk en gezond soepje, maar daar moeten jullie nog even een paar dagen op wachten. In de tussentijd was Alien zo lief om weer een gastblog te verzorgen; deze keer over een sausje dat iedereen wel kent (geweldig bij de biefstuk!), maar waarvan de meeste mensen waarschijnlijk niet weten hoe je het zelf kunt maken.

Het recept komt van Smulweb.

Ingrediënten:

1 eetlepel olijfolie
2 uien, fijn gesnipperd
1 rode paprika, in blokjes of reepjes
½ groene paprika, in blokjes of reepjes
250 gr champignons (= 1 bakje), in plakjes
flinke scheut wodka
1 klein blikje tomatenpuree (70 gr)
1 runderbouillonblokje
1 teentje knoflook, fijn gesnipperd
1 eetlepel chilipoeder (begin met 1 theelepel, dan proeven of je er qua pittigheid meer in wilt doen.)
paar druppeltjes worchestershire saus
paar druppeltjes tabasco
1 eetlepel paprikapoeder
125 ml slagroom (= 1 klein bekertje)
(zee)zout en witte peper

Verwarm de olijfolie in een koekenpan en fruit hierin de uien. Voeg de blokjes paprika toe en vervolgens de champignons. Leg een deksel op de pan en laat de groenten op matig vuur een paar minuten stoven.

Voeg een scheut wodka toe en laat dit even meekoken, zodat de alcohol verdampt. Doe vervolgens de tomatenpuree, het bouillonblokje, de knoflook, het chilipoeder, de worchestershire saus, de tabasco en het paprikapoeder erbij. Laat dit allemaal even meekoken en voeg vervolgens de slagroom toe. Laat de saus hierna niet meer koken, om schiften te voorkomen. Breng eventueel op smaak met zout en witte peper en serveer bijvoorbeeld bij een mals biefstukje.

Panna cotta met kaneel en gekarameliseerde peer

Op Eerste Kerstdag was ik vrij. Echt vrij. Ik hoefde niets, er moest niets en ik wilde vooral niets. Er werd alleen een beetje gewandeld met de hond, gelezen en geluierd. De enige actie die dag kwam van het voorbereiden van het dessert voor Tweede Kerstdag.
Het was heerlijk om eens op m’n dooie gemak bezig te zijn in de keuken, zonder tijdlimiet omdat er nog een afspraak gepland stond. Ik was een beetje aan het rommelen, af en toe een beetje naar buiten aan het kijken omdat het zulk mooi weer was en tussen de bedrijven door maakte ik deze panna cotta.

De volgende dag viel dit dessert buitengewoon goed in de smaak. Ik ben er van overtuigd dat het relaxte gevoel van de dag ervoor er gewoon in te próeven was!

Dit recept komt uit “delicious. het kookboek!” van Valli Little (Fontaine Uitgevers).

Voor 6 personen:

500 ml slagroom
125 ml (volle) melk
3 kaneelstokjes
½ theelepel kaneelpoeder
40 gr fijne kristalsuiker
3 blaadjes gelatine
2 eetlepels cognac
4 handperen (ik gebruikte doyenne du comice)
6 grote salieblaadjes (of ongeveer 10 kleinere)
110 gr donkerbruine basterdsuiker

Neem een steelpannetje en doe hierin de slagroom, de melk, de kaneelstokjes, het kaneelpoeder en de suiker. Verwarm de room tot nét tegen de kook aan (even erbij blijven!) en haal de pan daarna van het vuur. Laat het roommengsel een uur trekken.

Week de gelatineblaadjes in ruim koud water (zo’n 5-10 minuten). Zet het afgekoelde roommengsel weer terug op een laag vuur en verwarm het eventjes. Roer de uitgeknepen gelatine door de warme room tot de gelatine geheel gesmolten is. Roer de cognac erdoor en verdeel vervolgens het roommengsel over 6 kleine puddingvormen (of gebruik je mini-Creusetjes). Laat ze minimaal 4 uur (maar het liefst een hele dag) opstijven in de koelkast.

Verwarm de oven voor op 160 graden Celsius. Schil de peren, snijd ze in de lengte in 4 stukken en verwijder het klokhuis. Leg de peren in een goed passende ovenschaal. Verwarm in een pannetje de salieblaadjes met de basterdsuiker en 200 ml warm water tot de suiker is opgelost (regelmatig roeren helpt). Giet de kruidensiroop over de peren en zet ze ongeveer 2 uur in de oven. Overgiet de peren elk half uur met de siroop. Dek de schaal af met aluminiumfolie als de siroop te dik dreigt te worden. Laat de peren afkoelen.
Serveer de panna cotta in de vormpjes (waarom zou je ingewikkeld doen?) en schep de peren er bovenop. Besprenkel met wat extra siroop en serveer direct.

Sticky toffee pudding

Opnieuw een gastblog door Alien. Deze keer heeft ze een recept voor een zondig toetje – het mag nog nét in dit oude jaar! Het recept komt uit de “Foodies” van oktober 2013 en volgens Alien is het het lekkerste nagerecht aller tijden!

Ingrediënten:

1 vanillestokje
250 gr dadels zonder pit
1 theelepel bakpoeder
75 gr + 2 eetlepels roomboter
150 gr bruine basterdsuiker
2 eieren
6 eetlepels stroop
20 gr zelfrijzend bakmeel
100 ml slagroom
50 gr muscovadosuiker (of bruine basterdsuiker)
4-6 cakevormpjes

Splijt het vanillestokje en schraap het merg eruit. Pureer de dadels met het merg, bakpoeder en 250 ml warm water.

Klop 75 gr boter met de bruine basterdsuiker romig, dan één voor één de eieren erbij en 3 eetlepels stroop. Zeef het bakmeel er voorzichtig doorheen.
Verwarm de oven op 200 graden Celsius. Spatel de dadelpuree door het beslag en verdeel over de ingevette vormpjes (of 1 grote vorm).
Meng voor de toffeesaus de slagroom, 2 eetlepels boter, 3 eetlepels stroop en de muscovadosuiker en breng op laag vuur aan de kook, 3 minuten zacht koken. Neem de pudding uit de oven, stort ze en laat even afkoelen. Schenk de toffeesaus er royaal overheen, smullen!

Eenvoudige chocoladetruffels

Wie houdt er niet van chocolade? Ja, steek je vinger maar op! Mmmm, dat zijn er niet zoveel. De meeste mensen (vrouwen) zijn er dol op en ik ben geen uitzondering. Ik ga meestal voor puur, maar sinds ik een reep Tony’s Chocolonely melk/karamel/zeezout in de FoodWeLove box aantrof, heeft zich een ernstige verslaving ontwikkeld…
Hoewel ik diverse chocolade-workshops heb gevolgd, waag ik me meestal niet aan het maken van truffels of bonbons. Toen ik echter dit buitengewoon simpele recept van Donna Hay onder ogen kreeg, ging ik toch overstag. Echt, het kan niet eenvoudiger!

Het originele recept gaat uit van het gebruik van pure chocolade couverture (couverture is chocolade met een hoger-dan-normaal aandeel cacaoboter – dit zorgt voor meer glans en een betere smeltbaarheid). Dat heb ik wel in huis, maar ik heb het (lekker eigenwijs) niet gebruikt. Ik had namelijk gelezen dat je couverture best kunt vervangen door normale pure chocolade, mits het cacaopercentage hoger dan 70% is. Ik gebruikte dan ook Hachez 77% Cocoa d’Arriba Blackberry (verkrijgbaar bij Cook & Book), waardoor er ook nog een heerlijke hint van bramen in de truffels te vinden was.

Dit recept komt uit “Modern classics 2” van Donna Hay (HarperCollins).

Voor 16 truffels:

125 ml slagroom
300 gr pure chocolade (> 70% cacaobestanddeel), in fijne stukjes gehakt
1 eetlepel cacaopoeder

Verwarm de room in een pannetje op een matig vuur en breng het bijna (maar niet helemaal) aan de kook. Voeg de chocolade toe en roer goed door gedurende 1 minuut. Haal dan het pannetje van het vuur en blijf roeren tot de chocolade helemaal gesmolten is.

Giet het chocolade-roommengsel in een vorm van 15 x 15 cm (bekleed de vorm met bakpapier of plastic folie) en laat het geheel minimaal 2 uur in de koelkast opstijven. Snijd de plak dan met een scherp mes in 16 stukken (of doe zoals ik en maak er een rommeltje van). Schep de cacaopoeder in een theezeefje en bestrooi de truffels voorzichtig met een laagje cacao.

Gnocchi met bieslook en mosterdsaus

Toen vorige week zaterdagavond het nieuws naar buiten kwam dat De Bijenkorf in Arnhem per 1 januari 2014 gaat sluiten was dat – voorzichtig uitgedrukt – nogal een nare verrassing. Er gingen al jaren geruchten over een mogelijke sluiting en dus besteedde niemand daar nog veel aandacht aan, maar nu was het dan toch echt waar. In eerste instantie maakte ik me vooral druk over de effecten die deze sluiting zal hebben op m’n eigen winkeltje – ik zag het allemaal niet zo positief. Inmiddels is de stemming iets gekeerd, geholpen door een aantal zeer ondersteunende mensen die erop wezen dat iedere verandering ook nieuwe kansen biedt (al is me nog niet geheel duidelijke welke...) Dus: welkom in Arnhem, Primark!

Voor de 99 werknemers van De Bijenkorf ligt het waarschijnlijk allemaal niet zo gunstig. Tuurlijk, ze kunnen wellicht bij Primark of een andere Bijenkorf-vestiging aan de slag – maar in de praktijk zal niet iedereen daarmee geholpen zijn. Cook & Book is gevestigd aan de Zwanenstraat, tegenover het magazijn en de personeelsingang van De Bijenkorf en ik ken de meeste werknemers een beetje. Hun lot gaat me oprecht aan het hart.

Tijdens deze ietwat bedrukte week leek een gerecht met comfort food op z’n plek. In “Foodies Magazine” (augustus 2013) stond dit recept, wat met recht wat lekkere troost bood!

Voor 2-3 personen:

500-600 gr gnocchi1 ui, fijngesnipperd
8 plakjes ontbijtspek
250 ml slagroom
3 eetlepels grove mosterd
bosje bieslook (20 gr), fijngehakt
snufje suiker
(zee)zout en versgemalen zwarte peper

Neem een grote koekenpan met een anti-aanbaklaag. Doe de plakjes spek in de droge koekenpan en bak ze krokant. Neem het spek uit de pan en laat de plakjes op wat keukenpapier uitlekken.

Doe de ui in de koekenpan bij het vrijgekomen spek en fruit deze glazig. Doe de slagroom erbij en laat alles 4-5 minuten inkoken. Roer dan de mosterd erdoor en kook deze ook even kort mee.
Kook in de tussentijd de gnocchi in gezouten water volgens de aanwijzingen op de verpakking (zo’n 2-3 minuten, als ze komen bovendrijven zijn ze gaar). Giet de gnocchi af en laat ze goed uitlekken.
Schep de gnocchi en de bieslook door de mosterd-roomsaus en verwarm even mee. Breng het geheel op smaak met zout en peper.
Verdeel de gnocchi over de borden en leg de plakjes ontbijtspek er bovenop. Houd eventueel wat bieslook en wat verkruimeld ontbijtspek achter om de borden mee te garneren.

Pasta met witte asperges en Emmentaler

Beklaagde ik me in m’n vorige post al over sausproblemen, vandaag ga ik er nog even mee door. Ik had namelijk bedacht (dit recept heb ik zelf verzonnen, al heb ik ongetwijfeld het idee ‘ergens’ gejat) dat ik een saus ging maken met Emmentaler. Gewoon, de kaas langzaam laten smelten in de room en dat zou dan natuurlijk een geweldig mooie, ietwat dradige (is dat Nederlands?) kaassaus opleveren. Not.

In het begin verliep alles naar wens, maar uiteindelijk werd de kaas toch korrelig – wat er niet zo fijn uitziet op de foto. Maar wat kan het schelen: dit is wel heel erg lekker en ik ben buitengewoon tevreden over m’n eigen creatie. In een perfecte wereld had ik de saus nog 3x gemaakt om ‘m helemaal goed te krijgen, maar in realiteit was daar geen tijd voor… want het aspergeseizoen is kort (tot 24 juni!), dus ga nog snel hiermee aan de slag!

Voor 3 personen:

200 gr Schwarzwalder Schinken
500 gr witte asperges
250 gr korte pasta
200 ml slagroom
100 gr geraspte Emmentaler
scheut droge witte wijn
½ rood pepertje, fijngehakt
(zee)zout en versgemalen zwarte peper

Verwarm de oven voor op 175 graden Celsius, leg de plakken ham op de bakplaat en bak ze in ongeveer 12 minuten krokant. Laat iets afkoelen en snijd (of: brokkel) de ham in kleinere stukken.

Schil de asperges goed en snijd ze in stukken van ongeveer 4 cm lengte. Doe ze in een pan met koud, gezouten water en breng het water aan de kook. Laat de asperges 8-10 minuten koken (afhankelijk van de dikte), giet het water af en houd de asperges apart.
Kook vervolgens (of tegelijkertijd, maar dan moet je een extra pan gebruiken… ja, ik ben allergisch voor afwas) de pasta al dente volgens de aanwijzingen op de verpakking. Giet af en houd ook de pasta apart.
Doe de slagroom, de Emmentaler, de wijn en het pepertje in een steelpannetje en verwarm dit langzaam. Blijf goed roeren, tot de saus de gewenste dikte heeft bereikt. Vervolgens is het een kwestie van samenvoegen: vermeng (voorzichtig! – de asperges mogen niet beschadigen) de pasta met de asperges, de ham en de saus. Breng op smaak met heel weinig zout (de ham en de kaas zijn al zout genoeg) en lekker veel peper.