Gegrilde aubergines met feta, munt en rode peper

Ik weet het: dit gerecht zie je elke zomer op allerlei social media talloze keren voorbij komen. Alleen al daarom (als iedereen loopt te toeteren hoe ge-wel-dig iets is, haak ik af) had ik het dus nog nooit gemaakt. Tikje eigenwijs, ik weet het.
Maar dan komt het moment dat je alle ingrediënten (min of meer per ongeluk) in huis hebt – en de zon schijnt. Da’s het moment waarop ik besloot om toch maar eens aubergines te gaan grillen (sowieso erg lekker) en royaal te gaan bestrooien met feta, munt en een Spaans pepertje. Dat was ook het moment waarop ik de conclusie trok dat eigenwijs niet altijd slim is. Want: ernstig lekker! Snel klaar, heerlijke smaken en maximaal zomergevoel!

Hoor mij nu, loop ik ook te toeteren…. Enfin, het recept komt uit “Voor altijd zomer” van Nigella Lawson (Uitgeverij AtlasContact).

Bijgerecht of voorgerecht voor 4 personen:

2 grote aubergines, in de lengte in dunne plakken gesneden
4 eetlepels olijfolie
250 gr feta, verkruimeld
1 rode peper, in dunne ringetjes gehakt (eventueel zaadjes en zaadlijsten verwijderen)
flinke handvol verse munt, grof gehakt
sap van 1 citroen
versgemalen zwarte peper

Verwarm een grillpan (of barbecue) tot gloeiend heet. Kwast de plakken aubergine in met de olijfolie en leg ze in de droge pan. Rooster de aubergine ongeveer 2 minuten aan beide kanten, tot de groente zacht is en een mooi kleurtje (met grill-motief!) heeft. Leg de plakken op een groot bord en laat iets afkoelen.
Vermeng in een kom de feta, het pepertje, de munt en het citroensap en maal er een flinke snuf peper door. Verdeel het fetamengsel over de aubergines. C’est tout!

Nigella's kip in zoet-zure saus

Hoewel ik “Keuken” (Uitgeverij Atlas Contact, verkrijgbaar in de winkel) niet het meest geslaagde boek van Nigella Lawson vind (dat zijn “Nigella express” en “Hoe te eten”) staan er wel een paar hele lekkere gerechten in. Deze zoet-zure kip is een winnaar: makkelijk, snel klaar en heerlijk!

Voor 4 personen:

2 eetlepels olijfolie
1 rode ui, fijngehakt
2 rode paprika’s, in vrij grove stukken
500 gr kipfilet, in vrij grove stukken
1 theelepel Chinees vijfkruidenpoeder
300 gr taugé
Saus:
2 eetlepels abrikozenjam
2 eetlepels sojasaus
250 ml ananassap
3 eetlepels tomatenketchup
2 theelepels rijstwijnazijn
(zee)zout en versgemalen (zwarte) peper

Verhit de olie in een grote koekenpan of wok waarvoor je ook een goed passend deksel hebt. Fruit de ui ongeveer 5 minuten aan en bak vervolgens de paprika ook 5 minuten mee. Voeg de stukken kip en het vijfkruidenpoeder toe en bak opnieuw 5 minuten.
Roer in een kom de ingrediënten (abrikozenjam, sojasaus, ananassap, ketchup en rijstwijnazijn) voor de saus door elkaar. Giet de saus bij de kip, breng het geheel aan de kook, draai het vuur laag en leg het deksel op de pan. Laat zo’n 15 minuten heel zachtjes koken. Verwijder dan het deksel, voeg de taugé toe en breng de saus opnieuw aan de kook. Serveer met rijst of noedels.

Zoet-zoute krokante pindarepen

Opnieuw een gastblog door A., aangezien ik het een beetje druk heb in de winkel. Volgende maand heb ik weer wat eigen verhalen, maar zal ook A. hier nog een leuk receptje achterlaten. Deze zondige pindarepen komen uit “Keuken” van Nigella Lawson (Uitgeverij Atlas Contact).

Dit recept zag ik op TV en ben gelijk het boek ingedoken om het ook te maken!

Ingrediënten:

200 gr melkchocolade
100 gr pure chocolade
125 gr ongezouten boter
3 eetlepels golden syrup (of stroop)
250 gr ongezouten pinda's
4 Lion-repen
Nodig:
springvorm van 25 cm doorsnede

Bekleed de vorm met plastic folie. Breek of hak de chocolade in stukjes en laat het in een pan met dikke bodem smelten met de boter en de stroop. Verkruimel de Lion-repen en vermeng met de pinda's. Roer dit mengsel door de gesmolten chocolade en giet het meteen in de vorm. Strijk de bovenkant zo glad mogelijk.

Zet 4 uur in de koelkast en snijd in punten of stukken. Heerlijk!!

Spaghetti met krab en koriander

Alleen de hele trouwe en oplettende lezer zou kunnen bedenken dat de titel van deze blogpost bekend klinkt. Dat er misschien al wel eens eerder een dergelijk recept is verschenen. Nou, dat klopt. Kijk hier maar.

Toch is dit anders. Door het royale gebruik van koriander (love it or hate it), krijgt dit gerecht namelijk een leuk Oosters tintje. Dit recept is van Nigella Lawson (uit “Hoe te eten” – Uitgeverij Atlas Contact), maar ik heb het een beetje verbouwd. Nigella gaat namelijk uit van vers krabvlees en behandelt het witte vlees ook anders dan het bruine krabvlees.

Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar in mijn leven ligt een blikje krab (je weet wel, zo’n ding dat je opentrekt of met zo’n apparaat openmaakt – de wereld vergaat niet!) wat meer voor de hand…

Voor 2 personen:

150 gr spaghetti of linguine
1 teentje knoflook, fijngehakt
½ rode Spaanse peper, fijngehakt
20 gr verse koriander, grofgehakt
geraspte schil van bijna een hele limoen
2-3 lente-uitjes, in dunne ringetjes
2 theelepels olijfolie
170 gr (= 1 blikje) krabvlees
150 ml witte wijn
paar druppels limoensap

Kook de pasta volgens de aanwijzingen op de verpakking. Giet af (en vang een theekopje kookvocht op) en zet even aan de kant.

Verhit de olie in een koekenpan op matig vuur en laat hierin de knoflook, de rode peper, de helft van de koriander, de helft van de limoenrasp en de lente-uitjes rustig zweten tot ze zacht zijn. Doe dan de helft van het krabvlees en de witte wijn erbij en laat dit 10 minuten zachtjes sudderen.
Neem een kom en vermeng hierin het resterende krabvlees met de restjes van de koriander en de limoenrasp.
Roer beide mengsels door de pasta, voeg het limoensap toe en doe er eventueel wat van het pastakookvocht bij (als de saus te droog naar je smaak is).

Frittata met mortadella en mozzarella

Ook bekend als: omelet met boterhamworst en mozzarella. Alleen klinkt de eerste versie duidelijk beter. En nee, boterhamworst is niet hetzelfde als mortadella, maar het is wel veel eenvoudiger te vinden (en als je het dan vindt, en er blijken pistachenootjes door de mortadella te zitten, dan bedank ik er alsnog voor).

Niet bepaald een hoogdravend recept, maar wel reuze smakelijk en gemakkelijk voor zo’n dag waarop je even wat minder tijd hebt. Je kunt deze frittata beschouwen als een genereus hoofdgerecht voor 1 persoon, maar je kunt ‘m ook in punten snijden en als snack voor 6-8 personen presenteren.

Het recept komt uit “Keuken” van Nigella Lawson (Contact Uitgevers).

Voor 1 grote frittata:

5 – 6 eieren
125 gr mortadella (of boterhamworst), in grove stukken gehakt
bol verse mozzarella van 125 gr, in grove stukken
1 eetlepel gehakte peterselie of salie
1 eetlepel versgeraspte Parmezaanse kaas
(zee)zout en versgemalen zwarte peper

15 gr boter

Laat de grill heet worden.

Klop de eieren los met de mortadella en de mozzarella. Roer de peterselie/salie erdoor, samen met de Parmezaanse kaas en zout (voorzichtig!) en peper naar smaak. Verhit de boter in een koekenpan, laat de pan heet worden en giet het eimengsel erin. Draai het vuur laag en laat de frittata 5-7 minuten rustig bakken. Roer vooral niet, maar wacht kalm af tot de onderkant gestold en goudgeel is. Zet dan de pan onder de hete grill (of: schuif de omelet op een bord en zet het bord onder de grill) tot de bovenkant ook gestold is (blijf er even bij, dit kan snel gaan). Garneer met de extra peterselie/salie.

Mandarijnencake - mijn versie

Vorig jaar maakte ik de mandarijnencake van Nigella Lawson. Iedereen die er van snoepte vond ‘m reuzelekker, maar zelf was ik niet erg enthousiast. Ik ben namelijk geen liefhebber van amandelen, en juist die worden door de Domestic Goddess in ruime mate gebruikt. De mandarijnensmaak was echter heerlijk en dus nam ik me voor om deze cake nog een keertje te maken – maar dan op mijn manier. “Mijn manier” betekent simpelweg dat het grootste deel van de gemalen amandelen vervangen is door zelfrijzend bakmeel. Dit heeft een aantal gevolgen:
1)  De amandelsmaak wordt nadrukkelijk minder. Dat vind ik een voordeel, maar dat zal niet iedereen zo zien.
2)  De cake wordt minder vochtig. Ook dit vind ik persoonlijk een pluspunt.... en ook hier zullen de meningen uiteenlopen.
3)  Door het gebruik van zelfrijzend bakmeel (+ een beetje bakpoeder) rijst de cake iets meer en wordt hij dus luchtiger. Dat lijkt me een prima idee in alle gevallen.

Neem de proef zelf op de som en vergelijk beide versies!

Voor 1 cake:

4-5 mandarijnen (met een totaalgewicht van ongeveer 375 gr)
100 gr gemalen amandelen
150 gr zelfrijzend bakmeel
6 eieren
225 gr kristalsuiker
1 opgehoopte theelepel bakpoeder

Leg de mandarijnen in een pan met koud water. Breng het water aan de kook en laat de mandarijnen zachtjes zo’n 2 uur koken. Giet het water af en laat afkoelen. (dit kun je een dag tevoren doen)

Verwarm de oven voor op 190 graden Celsius.
Doe de mandarijnen (met huid en haar, alles mag meedoen) in de keukenmachine en maal fijn. Doe dan de amandelen, het bakmeel, de eieren, de suiker en het bakpoeder erbij en vermeng goed. Giet het beslag in een cakevorm (bekleed met bakpapier) en bak de cake in ongeveer 1 uur gaar. Controleer gedurende de baktijd of de cake niet te donker dreigt te worden. Als dit het geval is, dek de cake dan af met aluminiumfolie voor de resterende baktijd.
Doe na 1 uur de test met de satéprikker (steek een prikker in de cake, als deze er droog en schoon uit komt is de cake gaar). Laat afkoelen en haal de cake pas uit het blik als deze geheel afgekoeld is.

Koude soep van doperwtjes en munt

Zoals bekend, maak ik iedere donderdagochtend een maaltijdsalade - om die 's avonds in de winkel op te eten (bij de Twitteraars onder jullie bekend als #koopavondsalade). De ene keer is het allemaal wat spannender dan de andere keer en heel soms spijbel ik (instant noedels... niet verder vertellen) en soms.... kan ik even geen salade meer zien. Kijk, op zo'n moment is het fijn om een recept voor een zomers koud soepje achter de hand te hebben!

Nee, het is deze keer geen Jamie-recept. Ik val weer eens terug op Nigella. Quel surprise! Het soepje is derhalve simpel te maken en waanzinnig lekker en fris. Volgens Nigella moet je op het laatste moment zure room door de soep roeren. Ik heb 2 versies getest (met en zonder zure room) en ik moet zeggen: mét is-ie nog lekkerder en frisser. Maar als je (ahum) op dieet bent, lijkt de variant zónder verstandiger - zonder al te veel aan yummieness in te boeten!

Het recept komt uit "Voor altijd zomer" van Nigella Lawson (Uitgeverij Contact).

Voor 4-6 personen:

1,25 liter groenten- of kippenbouillon
steeltjes en blaadjes van een bosje verse munt (apart)
1 eetlepel gedroogde munt
2 eetlepels olijfolie
3 lente-uitjes, fijngehakt
450-500 gr diepvries-doperwtjes (of 1,5 kg verse doperwten)
250 ml zure room
(zee)zout en versgemalen (zwarte) peper

Verhit de bouillon in een grote pan, samen met de gedroogde munt en de muntsteeltjes en laat dit 20 minuten trekken.
Verhit de olie in een grote koekenpan en fruit hierin de lente-uitjes tot ze een beetje zacht zijn. Voeg dan de doperwtjen toe (in bevroren toestand). Roer regelmatig met een houten spatel en laat de erwten langzaam opwarmen.

Verwijder de muntsteeltjes uit de bouillon en giet deze bij de doperwten. Breng aan de kook en laat circa 20 minuten zachtjes pruttelen (test dan even of de doperwten gaar zijn). Haal de pan van het vuur, doe de blaadjes munt erbij en laat volledig afkoelen. Pureer dan de soep met een staafmixer of met gebruik van een blender of keukenmachine. Breng de soep op smaak met zout en peper en roer - net voor het opdienen - de zure room erdoor.

Nigella's Thaise noedelsoep met kip

Oeps. Net nu ik wil beginnen om dit stukje te schrijven, bedenk ik me dat ik al eens geblogd heb over Thaise kippensoep. Echt waar, hier is het. Heel even dacht ik dat het dan geen zin zou hebben om in herhaling te vallen, maar ik doe het toch. Het is namelijk geen herhaling. Deze variant is minstens net zo smakelijk, maar - vanwege de overvloedig aanwezige groenten - veel gezonder.
Het is bovendien een gerecht van Nigella Lawson en die zijn altijd de moeite waard. In alle eerlijkheid moet ik wel vermelden dat de gezonde groente-noedelverhouding uit mijn eigen koker komt en dat Nigella veel meer noedels en veel minder groenten gebruikt.

Uit: "Keuken" - N. Lawson (Uitgeverij Contact)

Voor 2-3 personen (als hoofdgerecht):

1 liter kippenbouillon
75 gr dunne rijstnoedels of eiernoedels
2 dl kokosmelk
1 stuk verse gemberwortel van 3-4 cm, geschild en geraspt
2 eetlepels vissaus
1 grote rode peper, zaadjes verwijderd, fijngehakt
1 theelepel kurkuma
1 theelepel tamarindepasta
1 theelepel bruine basterdsuiker
2 eetlepels limoensap
ongeveer 150 gr gaar kippenvlees, in stukjes getrokken (ik gebruikte vleeswaren-kipfilet)
400 gr Thaise roerbakgroenten
2-3 eetlepels verse gehakte koriander (eventueel)


Doe de noedels in een kom, giet er kokend water over en laat ze 4 minuten staan (of: kook ze conform de aanwijzingen op de verpakking). Giet de noedels af en houd ze warm tot gebruik.
Verhit de kippenbouillon in een grote pan.Voeg alle ingredienten, behalve de roerbakgroenten en de noedels, toe en breng de soep aan de kook. Voeg de groenten toe aan de kokende soep, laat deze een paar minuten meekoken en doe dan de noedels erbij. Serveer de soep in mooie kommen of diepe soepborden en strooi er (eventueel) de verse koriander over.

Voor wie zich afvraagt wat die oranje stukjes in de soep zijn (zie foto): ik deed de kipfilet en de kurkuma tegelijk in de pan - hierdoor kleurde de kip ogenblikkelijk oranje-geel. Er zit dus geen wortel in deze soep (hoewel je dat prima in de groentenmix zou kunnen opnemen).

Mandarijnencake

Een tijdje geleden zag ik een oeroude Nigella-aflevering op TV en sindsdien liet het me niet meer los. Dat moest ik ook maken: een clementine cake! Doodsimpel, maar fascinerend en op de één of andere manier erg Brits. Enig speurwerk leverde al snel op dat dit een recept uit "Hoe te eten" betrof.

Afgelopen weekend ging ik aan de slag: de mandarijnen werden gekookt, de amandelen fijngemalen en de cake werd prima (nou ja, een beetje donker - maar donkerbruin is niet zwart!). Toch kon het mij allemaal niet zo bekoren, maar dat schrijf ik volledig toe aan mijn amandel-fobie. De testproevers (die geen last hebben van deze afwijking) verzekerden mij allemaal dat-ie erg lekker was. Mooi. Toch ga ik deze cake nog een keertje maken met zelfrijzend bakmeel, dan ben ik ook weer blij.

In de tussentijd volgt hier het originele recept:

4 tot 5 mandarijnen (totaalgewicht 375 gr)
6 eieren
225 gr suiker
250 gr gemalen amandelen
1 opgehoopte theelepel bakpoeder

Doe de mandarijnen in een pan met koud water. Breng het water aan de kook en laat de mandarijnen zo'n 2 uur zachtjes koken. Haal ze daarna uit het water, laat ze afkoelen en doe ze dan in de keukenmachine. Maal ze fijn (hoe fijn exact, dat mag je zelf beslissen - en ja, de mandarijn gaat er met huid, haar en schil in). Voeg dan de eieren, de suiker, de amandelen en het bakpoeder toe (eveneens in de keukenmachine) en meng door elkaar.

Giet het beslag (het is vloeibaar) in een beklede cakevorm of een springvorm met een doorsnede van 21 cm en zet de cake in de voorverwarmde oven (190 graden Celcius). Dek na circa 35 minuten baktijd de cake af met bakpapier of aluminiumfolie (anders wordt-ie echt donkerzwart) en zet hem dan nog zo'n 25 minuten terug in de oven. Na de totale baktijd van 1 uur is de cake in principe gaar, maar controleer dit door voor de zekerheid even een satéprikker in cake te prikken. Komt de prikker er droog uit, dan is de cake gaar. Laat de cake afkoelen en haal hem pas uit de vorm als hij volledig koud is.

Nigella's Coq au Riesling

Mijn hoog geachte bovenbuurmannen O. en R. hebben een grote liefde voor Nigella Lawson. Haar recepten worden fanatiek gebruikt en vooral toetjes en taarten (quadruple chocolate cake, anyone?) zijn favoriet. Ik heb daar geen problemen mee. Als hoog geachte onderbuurvrouw krijg ik nog wel eens een stukje taart toegeschoven...
Naast de toeten en taarten van Nigella is er ook een hoofdgerecht dat O. en R. graag maken als er bezoek komt: Coq au Riesling, afkomstig uit "Nigella Express". Afgelopen week vond ik het hoog tijd dit superrecept zelf eens te gaan testen.

Een paar opmerkingen vooraf: volgens Nigella moet je gebruik maken van ontbeende kippenbouten. Dat is een mooie gedachte, maar die kon ik niet krijgen. Vanwege een kluif-fobie gebruiken de bovenbuurmannen (naar volle tevredenheid) gewoon kipfilet, maar ik nam normale kippenbouten waar ik na een half uur kooktijd met 2 vorken het vlees vanaf peuterde. Beetje bewerkelijk, maar wel smakelijk. Bovendien moet je eraan denken om het vel van het kippenvlees te verwijderen. De kip wordt namelijk niet aangebakken, alleen gekookt. Ok, dan nu het recept:

Voor 3 personen:

125 gr mager spek, in reepjes of blokjes
1 kleine prei, in dunne plakjes
2 grote kippenbouten
2 laurierblaadjes
150 gr oesterzwammen, in reepjes
375 ml Riesling (= halve fles)
100 ml slagroom (indien gewenst)
zeezout en versgemalen zwarte peper

Neem een grote, droge stoofpan en bak de spekjes tot ze krokant zijn. Doe de prei erbij en laat die 1 minuut meebakken. Voeg dan de kippenbouten, de laurierblaadjes, de oesterzwammen, peper en zout en de wijn toe. Breng het geheel aan de kook, leg het deksel op de pan en laat dit zo'n 30 minuten - zachtjes - koken. Neem de kippenbouten uit de pan en gebruik 2 vorken om het vlees van de botten te scheiden. Doe het vlees terug in de pan en laat alles nog 10 minuten zachtjes koken. Voeg 2 minuten voor het einde van de kooktijd eventueel de slagroom toe.
Serveer dit gerecht met tagliatelle, waar alleen een beetje boter en wat Parmezaanse kaas aan toegevoegd is.

Nigella's briljante spare ribs

Ik heb op deze plek al vaker m'n enthousiasme geventileerd over Nigella Lawson en vandaag ga ik dat nog eens dunnetjes over doen. Afgelopen weekend maakte ik namelijk een gerecht uit haar boek "Voor altijd zomer" dat ik al tientallen malen heb gemaakt en waarvoor het echt geen zomer hoeft te zijn. Nigella's spare ribs zijn namelijk het hele jaar door briljant. Punt.
Je hebt er rauwe en ongemarineerde spare ribs voor nodig. Dat klinkt logisch, maar je kunt spare ribs tegenwoordig bijna alleen nog maar voorgekookt en/of gemarineerd kopen. Bij een goede slager is het echter geen probleem, mits je ze een paar dagen van tevoren bestelt. Naast de spare ribs heb je ook een beetje tijd nodig. Niet dat het allemaal zo bewerkelijk is, maar je moet tijdig met dit recept beginnen. Het lekkerste worden de ribbetjes namelijk als je ze zo'n 24 uur marineert. Echt, het is de moeite waard...

16 varkensribben
Voor de marinade:
4 eetlepels rijstwijnazijn
3 eetlepels sojasaus

2 rode pepers, fijngehakt
stuk van 5 cm verse gemberwortel, in dunne plakjes
2 eetlepels vloeibare honing
2 steranijzen
1 kaneelstokje, in stukjes gebroken
1 theelepel sesamolie
2 eetlepels arachide-olie
4 lente-uien, in grove ringetjes
Om te bakken:
2 theelepels vijfkruidenpoeder
2 eetlepels vloeibare honing

Neem een grote plastic zak en stop hier de ribbetjes (losgesneden van elkaar) en alle ingredienten voor de dressing in. Knoop de zak dicht en vermeng alles goed. Laat dit minimaal 2 uur, maar het liefst zo'n 24 uur, marineren in de koelkast.

Verwarm de oven voor op 200 graden Celcius. Doe de volledige inhoud van de plastic zak in een grote ovenschaal en dek deze strak af met aluminiumfolie. Zet de ovenschaal 1 uur in de oven (in deze tijd worden de spare ribs min of meer "gekookt" in het marinade-vocht).
Haal het folie eraf, schenk het vocht weg en strooi het vijfkruidenpoeder op het vlees en giet daarna de honing erover. Zet de schaal dan nog zo'n 35 minuten terug in de oven en keer de ribbetjes halverwege. Houd ze goed in de gaten, ze kunnen snel verbranden!
Garneer eventueel met lente-ui en rode peper, maar - naar goed Nigella-gebruik - daar was ik helaas te gulzig voor.

Nigella's chocoladepotjes

Gisteravond organiseerde ik een etentje voor wat vrienden. Het fantastische zomerweer zorgde ervoor dat we lekker buiten konden eten. De koelkast zorgde voor lekkere koude rosé, dus het werd een gezellige avond. Over het menu had ik - al zeg ik het zelf - goed nagedacht. Het moest een lichte, zomerse maaltijd zijn en bovendien moest het grotendeels kunnen worden voorbereid, want ik wilde op de avond zelf niet veel tijd in de keuken doorbrengen.
We begonnen met wat kleine hapjes: bruschetta met tomaat en basilicum, gevulde eieren met jumbogarnalen (even gebakken in roomboter met zout, peper en pittig paprikapoeder), Italiaanse vleeswaren, olijven met pesto (kant-en-klaar gekocht) en radijsjes met zeezout en aceto balsamico. Het hoofdgerecht werd gevormd door zalm in croissantdeeg, waar een simpele salade (gemengde sla, koude pasta, rode paprika, komkommer, honing-mosterddressing) bij geserveerd werd. Als dessert maakte ik de chocoladepotjes van Nigella Lawson (uit: "Nigella bijt") en en meneer Hartog maakte het slagroomijs. Jahaa...

De chocoladepotjes zijn kinderlijk eenvoudig om te maken. De truc zit 'm erin dat je goede kwaliteit chocolade met een hoog cacaopercentage (minimaal 70%) moet gebruiken (ik gebruikte uiteraard Hachez Cocoa d'Arriba classic 77% uit de winkel). Er wordt geen suiker toegevoegd, dus het is zeker geen zoet (maar wel machtig) dessert. Goed voor de lijn ook! Als je de slagroom even vergeet.

175 gr pure chocolade van topkwaliteit met minimaal 70% vaste cacaobestanddelen

250 ml slagroom
½ theelepel natuurlijk vanille-extract
¼ theelepel piment
1 ei
8 kleine potjes met een inhoud van 0,6 dl

Hak de chocolade in de keukenmachine tot gruis. Verhit de slagroom tot tegen de kook aan, doe er het vanille-extract en de piment in en giet de room door de vulopening van de keukenmachine over de chocolade. Laat 30 seconden staan (de chocolade zal nu smelten). Laat de machine 30 seconden draaien. Breek het ei en doe het door de vulopening bij het chocolade-roommengsel. Laat de machine 45 seconden draaien.

Giet het mengsel in de potjes (ik gebruikte kleine espresso-kopjes) en zet ze minstens 6 uur of tot de volgende dag in de koelkast.

Het is zo simpel, ik kon niet eens bedenken wat ik er aan kon veranderen. Dit is dus één van de zeldzame keren dat ik een recept exact (maar dan ook echt helemaal, tot op de seconde exact) heb gevolgd. Bovendien is dit in 5 minuten gepiept en tover je het de volgende dag achteloos uit de koelkast. Dit recept, met volgens Nigella chocolade met "weelderige zijdeachtigheid" kon wel eens een blijvertje zijn...!

Nigella's worstjes met linzen

Sinds ik een paar jaar geleden mijn achterdocht jegens kikkererwten en linzen overwonnen heb, eet ik graag worstjes met linzen. Het is een oorspronkelijk Italiaans recept en je kunt het dan ook in talloze Italiaanse kookboeken vinden, maar ik gebruik altijd de versie van Nigella Lawson.

Ik voel me enigszins verwant met Nigella. Weliswaar zitten mijn truitjes niet consequent te strak, maar we dragen allebei een paar pondjes teveel mee. Nigella kijkt niet op een paar calorieën meer of minder, want eten moet vooral lekker en niet ingewikkeld zijn. Kijk, daar kan ik wat mee. Daarnaast is ze niet intimiderend, want wie haar met een mes aan het werk ziet, is direct duidelijk dat ze geen professionele chef is. Ze kookt gewoon graag en lekker en ze schrijft er ook nog leuke boeken over.

Dit komt uit "Nigella bijt", maar is (natuurlijk...) wel een beetje aangepast. Nigella gebruikt gedroogde linzen die een tijdje moeten koken, maar de mijne komen gewoon uit een Bonduelle-blik. Bovendien gebruikt ze 8 kleine Italiaanse worstjes. Lijkt me lekker, maar met 4 wat groter uitgevallen runderworstjes gaat het ook prima!

3 a 4 eetlepels olijfolie (geen extra vergine)

1 ui, fijngehakt

beetje zout

800 gram linzen (= 2 blikken Bonduelle, uitgelekt)

1 dikke teen knoflook, geplet, zonder velletjes

8 kleine Italiaanse worstjes (of: 4 grote runderworstjes)

1 dl rode wijn

0,5 dl water

Verhit de olie in een braadpan en fruit de uien en de knoflook (en een beetje zout) op een laag tot matig vuur tot ze zacht zijn (ca. 5 minuten). Doe de worstjes erbij. Giet er, als de worstjes aan alle kanten bruin zijn (na ca. 5 minuten), de wijn en het water bij en laat alles even koken. Doe de uitgelekte linzen erbij, leg het deksel op de pan en laat de worstjes 15 minuten sudderen. Prak dan de nu zachte knoflook door de saus, proef of er nog zout bij moet of doe er nog een beetje water bij.

Voor een mooie presentatie kun je er nog wat bladpeterselie over strooien. Echt, een kind kan de was doen!