Kokosrijstebrij met citroengras-limoensiroop

De totstandkoming van deze blogpost was een tikje moeizaam. Op zich was het een vrij normale planning: maak dit toetje op maandag en schrijf er op dinsdag een stukje over. Ware het niet dat de maandag én de dinsdag anders verliepen dan gepland.

Op de betreffende maandag kwam de hemel naar beneden gevallen qua hagelstenen en regenwater. Thuis leek dit geen schade op te gaan leveren en ik had er alle vertrouwen in dat de winkel wel buiten schot zou blijven. Voor de zekerheid ging ik toch even kijken… Om een lang verhaal kort te maken: brandweer, wegpompen, opruimen, schoonmaken. En ergens tussendoor maakte ik deze kokosrijstebrij. Omdat kokos, zeker in combinatie met limoen, alles beter maakt.

Het recept is van Bill Granger en komt uit delicious. (augustus 2014).

Voor 6 personen:

200 gr dessertrijst

1 liter (half)volle melk
75 gr fijne kristalsuiker
75 gr geraspte kokos
400 ml kokosmelk

100 gr fijne kristalsuiker

100 ml limoensap
rasp van 3 limoenen
2 stengels citroengras, gekneusd

Verwarm de oven voor op 150 graden Celsius.
Neem een grote (grote!) ovenschaal en doe hierin de rijst, de melk en 75 gr suiker. Roer dit een paar minuten door, zodat de suiker oplost. Doe dan de kokos en de kokosmelk erbij en vermeng opnieuw goed. Zet de ovenschaal 40 minuten in de oven, schep dan de brij goed door en zet de schaal opnieuw voor 60 minuten in de oven. Er komt een vel op de rijstebrij en er ontstaat ook een lichtbruin kleurtje.
Maak in de tussentijd de siroop. Neem hiervoor een stevig steelpannetje en vermeng 100 gr suiker met het limoensap, de limoenrasp, het citroengras en 150 ml koud water. Laat dit langzaam op een laag vuur aan de kook komen en laat het vervolgens zo’n 5 minuten heel rustig doorkoken. Neem het pannetje van het vuur en laat de siroop geheel afkoelen. Verwijder uiteindelijk het citroengras.
Serveer de rijstebrij in een kommetje en schenk er een paar eetlepels siroop over.

Omdat ik niet de gelegenheid had om de rijstebrij in warme, dik vloeibare vorm, te fotograferen, ziet de foto er misschien een tikje merkwaardig uit. Deze rijst kwam namelijk rechtstreeks uit de koelkast – wat echter wel bewees dat je dit nagerecht prima zowel warm als koud kunt eten!

Panna cotta met kaneel en gekarameliseerde peer

Op Eerste Kerstdag was ik vrij. Echt vrij. Ik hoefde niets, er moest niets en ik wilde vooral niets. Er werd alleen een beetje gewandeld met de hond, gelezen en geluierd. De enige actie die dag kwam van het voorbereiden van het dessert voor Tweede Kerstdag.
Het was heerlijk om eens op m’n dooie gemak bezig te zijn in de keuken, zonder tijdlimiet omdat er nog een afspraak gepland stond. Ik was een beetje aan het rommelen, af en toe een beetje naar buiten aan het kijken omdat het zulk mooi weer was en tussen de bedrijven door maakte ik deze panna cotta.

De volgende dag viel dit dessert buitengewoon goed in de smaak. Ik ben er van overtuigd dat het relaxte gevoel van de dag ervoor er gewoon in te próeven was!

Dit recept komt uit “delicious. het kookboek!” van Valli Little (Fontaine Uitgevers).

Voor 6 personen:

500 ml slagroom
125 ml (volle) melk
3 kaneelstokjes
½ theelepel kaneelpoeder
40 gr fijne kristalsuiker
3 blaadjes gelatine
2 eetlepels cognac
4 handperen (ik gebruikte doyenne du comice)
6 grote salieblaadjes (of ongeveer 10 kleinere)
110 gr donkerbruine basterdsuiker

Neem een steelpannetje en doe hierin de slagroom, de melk, de kaneelstokjes, het kaneelpoeder en de suiker. Verwarm de room tot nét tegen de kook aan (even erbij blijven!) en haal de pan daarna van het vuur. Laat het roommengsel een uur trekken.

Week de gelatineblaadjes in ruim koud water (zo’n 5-10 minuten). Zet het afgekoelde roommengsel weer terug op een laag vuur en verwarm het eventjes. Roer de uitgeknepen gelatine door de warme room tot de gelatine geheel gesmolten is. Roer de cognac erdoor en verdeel vervolgens het roommengsel over 6 kleine puddingvormen (of gebruik je mini-Creusetjes). Laat ze minimaal 4 uur (maar het liefst een hele dag) opstijven in de koelkast.

Verwarm de oven voor op 160 graden Celsius. Schil de peren, snijd ze in de lengte in 4 stukken en verwijder het klokhuis. Leg de peren in een goed passende ovenschaal. Verwarm in een pannetje de salieblaadjes met de basterdsuiker en 200 ml warm water tot de suiker is opgelost (regelmatig roeren helpt). Giet de kruidensiroop over de peren en zet ze ongeveer 2 uur in de oven. Overgiet de peren elk half uur met de siroop. Dek de schaal af met aluminiumfolie als de siroop te dik dreigt te worden. Laat de peren afkoelen.
Serveer de panna cotta in de vormpjes (waarom zou je ingewikkeld doen?) en schep de peren er bovenop. Besprenkel met wat extra siroop en serveer direct.

Sticky toffee pudding

Opnieuw een gastblog door Alien. Deze keer heeft ze een recept voor een zondig toetje – het mag nog nét in dit oude jaar! Het recept komt uit de “Foodies” van oktober 2013 en volgens Alien is het het lekkerste nagerecht aller tijden!

Ingrediënten:

1 vanillestokje
250 gr dadels zonder pit
1 theelepel bakpoeder
75 gr + 2 eetlepels roomboter
150 gr bruine basterdsuiker
2 eieren
6 eetlepels stroop
20 gr zelfrijzend bakmeel
100 ml slagroom
50 gr muscovadosuiker (of bruine basterdsuiker)
4-6 cakevormpjes

Splijt het vanillestokje en schraap het merg eruit. Pureer de dadels met het merg, bakpoeder en 250 ml warm water.

Klop 75 gr boter met de bruine basterdsuiker romig, dan één voor één de eieren erbij en 3 eetlepels stroop. Zeef het bakmeel er voorzichtig doorheen.
Verwarm de oven op 200 graden Celsius. Spatel de dadelpuree door het beslag en verdeel over de ingevette vormpjes (of 1 grote vorm).
Meng voor de toffeesaus de slagroom, 2 eetlepels boter, 3 eetlepels stroop en de muscovadosuiker en breng op laag vuur aan de kook, 3 minuten zacht koken. Neem de pudding uit de oven, stort ze en laat even afkoelen. Schenk de toffeesaus er royaal overheen, smullen!

Zoete aardappeltaart met marshmallow topping

Een gastblog door Elles! Deze waanzinnige taart is afkomstig van het foodblog Smitten Kitchen – zeer geliefd bij ons beiden. Het is een zoete aardappeltaart (!), bedekt met een royale laag eiwitglazuur. Elles heeft ‘m gemaakt en iedereen was er lyrisch over…

Voor de cake

2 grote (of 3 kleine) zoete aardappels (ongeveer 800 gr)
250 gr bloem
1 3/4 theelepel bakpoeder
1/2 theelepel baksoda*
1/2 theelepel tafelzout
1 theelepel kaneelpoeder
1/4 theelepel (of meer, als je dat lekker vindt) gemberpoeder
2 snufjes (of meer, als je dat lekker vindt) kruidnagelpoeder
115 gr ongezouten boter, op kamertemperatuur
190 gr bruine suiker
1/2 theelepel vanille extract
2 grote eieren

Voor het eiwitglazuur

3 eiwitten
175 gr kristalsuiker
snufje zout
1/2 theelepel vanille extract
1/4 theelepel cream of tartar* (wijnsteenzuur, hiermee stabiliseer je de eiwitten – maar laat gerust achterwege als je het niet hebt of niet in de winkel kunt vinden)

* in ieder geval te koop bij de toko

Gaar eerst de zoete aardappels. Verwarm de oven voor op 190 graden Celsius. Prik met een vork rondom wat gaatjes in de aardappels en leg ze vervolgens, met schil en al, op een vel bakpapier op de bakplaat. Na circa 45 – 60 minuten zijn ze gaar, keer ze één á twee maal tijdens het bakken. Laat de aardappels volledig afkoelen. Je kunt de aardappels tot 3 dagen van tevoren bakken en bewaren in de koelkast.

Voor het maken van de cake verwarm je de oven voor op 175 graden Celsius. Bekleed de bodem van een vierkante vorm (20 – 23 cm) met bakpapier, vet het bakpapier en de randen vervolgens in. Heb je een vorm met een hele goede anti-aanbaklaag, dan kun je het bakpapier (maar niet het invetten) achterwege laten.

Pel de inmiddels afgekoelde aardappels en pureer ze. Dan kan met een speciale pureeknijper, maar met een vork lukt het ook prima, zolang je maar wegblijft van de blender of de keukenmachine! Uiteindelijk heb je 350 gr puree nodig. Blijft er wat over? Warm het op  met een beetje boter, maal er een beetje zeezout over. Echt lekker!

Roer in een kleine kom de bloem, het bakpoeder, de baksoda, het zout en de specerijen door elkaar. Mix (elektrisch) in 2 á 3 minuten in een grote kom de boter en de bruine suiker tot er een licht, luchtig mengsel ontstaat. Voeg het vanille extract en de eieren toe, en mix nog heel even totdat alles goed is vermengd. Mix er dan de puree van zoete aardappels door en voeg tot slot de droge ingrediënten toe. Stop met mixen zodra alles is opgenomen.

Verdeel het beslag over de vorm en bak de cake zo’n 35 tot 40 minuten in de oven. De houten prikker die je in de taart steekt om te testen of hij gaar is moet er schoon uitkomen. Neem de cake uit de oven en laat hem 15 minuten in de bakvorm op een rooster afkoelen.  Staat de cake iets bol? Om de bovenkant van de cake weer mooi plat te krijgen kun je, zodra hij uit de oven komt, er een paar tellen een houten plank opleggen. Haal de cake na 15 minuten uit de vorm en laat hem vervolgens volledig op het rooster afkoelen. Dit gaat sneller als je hem in de koelkast zet.

Maak het eiwitglazuur: Verwarm in een vetvrije kom al roerend met de garde de eiwitten met de suiker, cream of tartar en een snufje zout zo’n 3 minuten au bain marie (plaats daarvoor je kom op een pan met zachtjes kokend water). De eiwitten moeten lekker warm worden en de suiker moet grotendeels zijn opgelost. Haal de kom van de pan en klop de eiwitten vervolgens met de mixer op de hoogste stand stijf.  Stop pas met kloppen als er pieken ontstaan als het eiwit met de mixer omhoog getrokken wordt. Houd voor de ultieme test de kom met eiwit op de kop; het stijve eiwit dat gereed is, blijft keurig op zijn plaats zonder uit de kom te glijden. Voeg als laatste het vanille extract toe.

Decoreren: Om dezelfde ‘look’ te krijgen als op de foto verdeel je een dun laagje glazuur over de cake en vul je een spuitzak voorzien van een spuitmond met grote opening met de rest van het glazuur. Garneer de cake nu met grote toefen eiwitglazuur. Gebruik de crème brûlée brander om het geheel af te maken.

Gepocheerde appels met gember en steranijs

Het overkomt me niet vaak dat ik iets te zoet vind. Zoet = goed, is mijn credo. Waar anderen al afhaken vanwege een overdosis suikers, ga ik vrolijk door. Toch blijken er wel grenzen te zijn – of zou mijn smaak veranderen?

In ieder geval vond ik de eerste versie van deze gepocheerde appels té zoet. Appels zijn zoet, de stemgember is pittig/zoet, het appelsap is zoet, de gembersiroop is zoet en de extra suiker is uiteraard ook zoet. Die extra suiker heb ik dus uiteindelijk bijna helemaal geschrapt (en ook de hoeveelheid gembersiroop is teruggeschroefd), maar: proef zelf goed of je wellicht toch niet meer nodig hebt. Ik denk namelijk dat de beslissende factor het troebele appelsap is: heb je een minder zoete variant, dan is wat extra suiker waarschijnlijk wel nodig.

Dit recept komt uit “Kitchen diaries II” van Nigel Slater (4th Estate).

Voor 3 personen:

3 kleine / medium appels
sap van ½ citroen
400 ml troebel appelsap
½ eetlepel (riet)suiker
2 steranijs
40 gr stemgember (op siroop, in plakken)
3 eetlepels gembersiroop (uit de pot van de stemgember)

Schil de appels, snijd ze doormidden en verwijder de kern. Wentel de helften door het citroensap.

Neem een grote lage pan en doe het appelsap, de suiker, de steranijs, de stemgember en de gembersiroop erin. Breng dit aan de kook, en zet dan het vuur lager zodat het rustig bubbelt.
Leg de appelhelften voorzichtig in de siroop (en giet het citroensap er ook bij) en leg gedeeltelijk een deksel op de pan. Laat het geheel heel rustig borrelen en draai na 10 minuten de appels om. Afhankelijk van het soort appel dat je gebruikt, zul je 15-20 minuten nodig hebben om de appels te pocheren (als je een satéprikker er zonder problemen in kunt steken, is de appel goed). Ik gebruikte Elstar en deze waren na 15 minuten klaar.
Schep de appels met een spaan uit de pan en verdeel ze over 3 schaaltjes. Zet het vuur hoger en laat de siroop even een paar minuten inkoken (verwijder het deksel). Schep de siroop over de appeltjes en serveer warm.

Gastblog: Moelleux

Vandaag een gastblog door J. Zij is niet alleen een ADPTU-lid van het eerste uur, maar vooral ook een lekkerbekje - met een voorkeur voor zoet! De laatste maanden heeft ze flink geëxperimenteerd met het maken van moelleux (cakejes met een smeuïge of zelfs vloeibare vulling). Hieronder volgt haar recept voor de perfecte chocolade moelleux.

Aangestoken door de prijsvraag van Cook & Book een aantal weken geleden was het mijn doel: Maken van een perfecte lavacake.
Mijn eerste poging is grandioos mislukt, het leek meer op een muffin dan een moelleux. Er was niets over van de smeuïge kern. Ik die altijd spullen iets te lang in de oven laat staan, zou zich een volgende keer toch aan het recept moeten houden.
Mijn tweede poging is goed gelukt met een kleine aanpassing: melkchocolade in plaats van pure chocolade. Daarbij heb ik de verhouding chocolade en boter aangepast van 50/50 naar 75/25 procent en lees hier het resultaat.

Het originele recept komt uit: "Verleidelijke moelleux - 30 originele recepten voor cakejes met een zacht en smeuïg hart", Isabel Branq-Lepage (Uitgeverij Deltas).

Benodigdheden voor 3 cakejes

- 25 gram bloem
- 1 ei
- 1 eidooier
- 75 gram melkchocolade
- 25 gram boter
- 100 gram poedersuiker
- 3 ingevette kleine cakevormpjes
- mixer, pannen, lepels, etc.

Doe de boter en melkchocolade bij elkaar in een pan en laat het au-bain marie zacht worden.

Klop in een kom 1 ei en 1 eidooier met de mixer ongeveer 2 minuten, totdat je een mooi dik schuim hebt.
Zeef de bloem erdoorheen en vervolgens de poedersuiker. Het zachte schuim wordt steviger.
De gesmolten chocolade met boter spatel je rustig door het beslag van ei, bloem en poedersuiker.
Vet 3 kleine cakevormpjes in en vul deze met het beslag. Zet de oven op 210 graden.
Voor een smeltende moelleux bak je ze 8 minuten, wil je de binnenkant wat steviger bak je ze 10 minuten.
Direct warm opdienen op een bord en versieren naar wens en genieten maar.

Ik wens iedereen een smakelijke voortzetting!

Peer met brie, bacon & honing

Nee, ik weet het ook niet. Geen idee in welke categorie dit receptje geplaatst moet worden. Is het een voorgerecht? Nou..., nee. Is het een bijgerecht? Ja..., toch? Wacht, is het misschien een toet? Beats me, maar het is wel lekker!
Het recept voor deze peer met brie en bacon komt uit het Foodies Magazine van november 2011. Volgens Foodies is dit een tussengerecht of nagerecht (ze weten het zelf dus ook niet zeker). Echter: ik heb aan het originele recept nog wat honing toegevoegd (omdat nou eenmaal zo lekker combineert met brie en zoute bacon of ontbijtspek), dus wellicht kwalificeert mijn zoetere versie zeker wél als dessert. Whatever. Probeer het een keertje! Gebruik lekkere sappige peren (die zijn er genoeg op het moment) en laat me even weten voor welk deel van de maaltijd dit gerecht het meest geschikt is volgens jou.

Voor 4 personen:
2 rijpe, sappige handperen
150 gr brie
2 eetlepels honing
versgemalen zwarte peper
4 plakken ontbijtspek

Verwarm de oven voor op 175 graden Celsius.
Was de peren grondig, maar schil ze niet. Snijd ze doormidden en verwijder het klokhuis. Leg in de ontstane holte een stukje brie, druppel er wat vloeibare honing op en bestrooi de peren met peper. Leg daarna op elke peerhelft een plakje ontbijtspek of bacon. Doe de peren in een ovenschaal en bak ze ongeveer 15 minuten. Heerlijk.

Eton Mess

Onlangs maakte ik voor een etentje een genant eenvoudig toetje - natuurlijk naar een recept van Nigella Lawson. Extreem simpel, maar ongelofelijk lekker. Met mooie, verse aardbeien en lobbig geslagen slagroom... yum!
De slagroom wordt niet gezoet, omdat er al een beetje suiker door de aardbeien gaat en omdat de verkruimelde meringues nogal zoet zijn. Even over die meringues: je kunt ze natuurlijk zelf maken (dat zou het culinaire karakter van dit toetje duidelijk verhogen), maar je kunt ze (zoals ik deed) ook kant-en-klaar kopen (bij V&D hebben ze hele mooie).

Dit recept komt uit "Nigella express" van Nigella Lawson (Uitgeverij Contact) .

Voor 4 personen:
500 gr aardbeien
2 theelepels (vanille)suiker
2 theelepels granaatappelsap of grenadine
500 ml slagroom
4 kleine of 2 grote meringues

Haal het kroontje van de aardbeien en snijd ze in kleine stukjes. Doe de (vanille)suiker en grenadine erbij en zet de aardbeien minimaal een uur weg - zo kunnen de smaken lekker intrekken.
Klop de slagroom lobbig (da's dus niet stijf, maar nog dik vloeibaar) en verkruimel de meringues. Ik volgde daarbij Nigella's voorbeeld van het timmeren met een deegroller (doe dan wel de meringues even in een stevige diepvrieszak - tenzij je graag een rommeltje in je keuken maakt). Zorg dat je een mix van grotere en kleine meringue-kruimels krijgt.
Houd een deel van de aardbeien achter voor de decoratie en schep de rest (inclusief sap) door de slagroom. Spatel de meringue-kruimels er eveneens door, maar het hoeft allemaal niet heel erg netjes (dit dessert heet niet voor niets "mess"). Schep het mengsel in 4 glazen en verdeel de achtergehouden aardbeien erover.

Hangop met aardbeien en port-balsamicosaus

Is het de trouwe lezers wel eens opgevallen dat hier met enige regelmaat de kreet "het leven is te kort om..." wordt gebezigd? Zo vind ik het leven te kort om zelf bladerdeeg te maken of verse pasta te kneden (hoewel ik dat nog wel eens wil doen, als ik gepensioneerd ben of zo) en zo zijn er nog wel een paar activiteiten te verzinnen die ik vrij zinloos vind - omdat het ook zoveel gemakkelijker kan.

Dit recept is geen uitzondering. Het komt uit "Foodies Magazine" van juni 2011 en het roept op om zelf een ieniemienie hoeveelheid kruimeldeeg te maken en in de oven te bakken, om dat dan vervolgens over de hangop met aardbeien (want daar gaat dit verhaaltje eigenlijk over) te strooien. Ja, dáág! Dat kan echt eenvoudiger: doe een paar zandkoekjes (in mijn geval de Country cookies van AH) in een plastic zakje, even flink meppen met de deegroller (of de onderkant van een steelpannetje) en klaar ben je!

Voor 4 personen:
500 ml volle yoghurt
100 ml rode port
2 eetlepels aceto balsamico
½ eetlepel maizena
2 eetlepels roomboter
400 gr aardbeien
2 eetlepels poedersuiker
4 zandkoekjes

Neem een schone theedoek, maak 'm vochtig en leg hem in een vergiet of grote zeef. Zet de vergiet op een kom en giet de yoghurt in de doek. Vouw de doek over de yoghurt en zet het geheel minimaal 12 uur in de koelkast.

Neem een steelpannetje en breng de port en de aceto balsamico aan de kook. Leng de maizena aan met 2 eetlepels koud water en giet dit bij de port. Roer even goed door en voeg de roomboter toe. Opnieuw goed doorroeren en laten afkoelen.
Was de aardbeien, snijd ze in kleine stukjes en schep ze om met de poedersuiker. Verkruimel de koekjes met je vingers of gebruik bovengenoemde deegroller-methode (veel leuker).
Schep de hangop in kommetjes of glazen. Schep hier wat aardbeien bovenop en giet de port-balsamicosaus erover. Strooi de koekkruimels erover.

New York cheesecake

Het stond al lang op m'n lijstje, maar het kwam er steeds niet van: een New York cheesecake maken. Niet zo'n Hollandse kwarktaart, maar een Amerikaanse cheesecake - zo'n ééntje die je eerst moet bakken en dan in de koelkast laat opstijven. Het punt is: je moet er even de tijd voor nemen. Niet omdat het veel werk is (helemaal niet!), maar er zit zo'n 15 uur (!) tussen start en finish...

Enige zelfbeheersing is dus noodzakelijk, maar het wachten bleek de moeite absoluut waard. Deze taart is namelijk niet erg zoet, eerder tja... roomkazerig met een vleugje vanille en citroen. Behoorlijk machtig, dat wel - zelfs ík neem er maar een klein stukje van...

Het recept komt uit "Cheesecake" van Keda Black (Uitgeverij Becht, verkrijgbaar in de winkel).

Voor 6-8 personen (ik maakte de helft, een mini-cheesecakeje):

100 gr zandkoekjes
40 gr gesmolten boter
750 gr roomkaas (Mon Chou of Philadelphia naturel)
150 gr suiker
2 afgestreken eetlepels bloem
rasp van ½ citroen (eventueel iets meer)
1 theelepel vanille-extract
3 eieren en 2 eidooiers
125 gr creme fraiche

Gebruik bij voorkeur een springvorm met een doorsnede van 20 cm.Vet de vorm goed en bekleed de bodem en de rand met bakpapier (enkele centimeters uitstekend). Verwarm de oven voor op 180 graden Celcius.
Doe de koekjes in een keukenmachine en maal ze fijn. Doe de gesmolten boter erbij en bedek de bodem van de vorm hiermee. Druk goed aan en zet 10-15 minuten in de oven.

Verhoog de oventemperatuur tot 200 graden Celcius.
Gebruik opnieuw de keukenmachine om de roomkaas mooi glad te mixen (ongeveer 30 seconden). Voeg daarna de suiker, de bloem, de citroenrasp, het vanille-extract en de eieren en eidooiers toe. Eindig met de creme fraiche en vermeng dit kort.
Schenk dit mengsel op de bodem en zet de taart in de oven. Verlaag na 15 minuten de temperatuur tot 100 graden Celcius en bak de cheesecake dan nog 60 minuten. Zet de oven uit en de deur op een kiertje, maar laat de vorm nog een uur in de oven staan. Haal dan de taart uit de oven, laat volledig afkoelen en zet hem in de koelkast. Wacht minimaal 12 uur, maar 24 uur is eigenlijk beter. Smakelijk!

Dessertrijst met vijfkruidenpoeder en ahornsiroop

De afgelopen week was ik niet helemaal fit en ik leefde dagenlang op gekookte rijst. Met een scheutje sojasaus erin, reuze frivool. Op momenten dat ik even niet beroerd was, had ik veel behoefte aan wat zoets. Verrassend? Mwah, niet echt...
Toen ik weer een beetje tot leven kwam, maar nog steeds niet van de dagelijkse portie rijst durfde af te stappen, maakte ik gewoon deze zoete rijst (gebaseerd op een gerecht in "BK / Rijst" van Laurence Laurendon (Uitgeverij Terra)). Ik heb m'n best gedaan er een enigszins culinair verantwoorde draai aan te geven, maar het is allemaal nogal simpel: vervang het kaneelpoeder door vijfkruidenpoeder en de (basterd)suiker door ahornsiroop. Vijfkruidenpoeder is een mengsel van kaneel, steranijs, peper, venkel en kruidnagel - te koop in iedere toko (het stamt uit de Chinese keuken), maar ook gewoon bij AH.
Het allermooiste was: het smaakte enorm lekker!

Voor 2 personen:
100 gr dessertrijst
500 ml volle of halfvolle melk
60 ml ahornsiroop
1 theelepel vijfkruidenpoeder

Allereerst een welgemeend advies van iemand die al een aantal keren met een schuursponsje aan de slag moest: kook de rijst altijd op een héél laag vuurtje en blijf continu roeren! Het duurt maar 12 minuten. Schrobben, gecombineerd met ergernis, is echt vervelender.

Doe de rijst en de melk in een steelpannetje en breng de melk aan de kook. Draai daarna het vuur laag en laat de rijst heel zachtjes koken (met de dessertrijst van Lassi duurt dit 12 minuten, als je gewone rijst gebruikt moet je op circa 20 minuten rekenen). Als de rijst nog nét vloeibaar is, kun je de ahornsiroop en het vijfkruidenpoeder toevoegen. Laat dit dan nog 1 minuutje meekoken en serveer de dessertrijst warm of lauwwarm.

Dessertrijst met kaneelappeltjes

Een tijdje geleden schreef ik over m'n eerste experiment met dessertrijst - iets waar ik altijd met een grote boog omheen was gelopen, maar wat toch best smakelijk bleek te zijn. Afgelopen weekend was het tijd voor een tweede poging, in een opwelling. Bij gebrek aan beter (ik was thuis en had dus niet de uitgebreide Cook & Book collectie tot m'n beschikking) nam ik m'n toevlucht tot een recept dat op de achterkant van het Lassie-pak stond: Rijstepap met kaneelappeltjes. Het klonk best goed en dus ging ik aan de slag. Uiteindelijk gebruikte ik weliswaar de voorgeschreven 2 appels, maar maakte ik slechts de helft van de rijst (ik had niet genoeg melk in huis). Het eindresultaat was dus meer Kaneelappeltjes met rijstepap, maar dat mocht de pret niet drukken.

150 gr dessertrijst (Lassie, snelkookrijst)
750 ml melk
1 zakje vanillesuiker
2 appels (bv. Elstar), geschild en in stukjes
2 theelepels kaneel
40 gr bruine basterdsuiker
25 gr boter

Doe de rijst en de melk in een pannetje en breng de melk aan de kook. Laat dit 12 minuten zachtjes koken en roer geregeld. Als de rijst klaar is en de melk grotendeels heeft geabsorbeerd, kan de vanillesuiker worden toegevoegd.
Laat de boter in een koekenpan smelten en voeg de suiker en het kaneelpoeder toe. Doe de appelstukjes erbij en verwarm de appeltjes in de pan - tot er een caramelsausje is ontstaan.
Doe de rijst in een schaaltje en schep de warme appeltjes eroverheen. Smullen!

Rabarber crumble

Ik was het bijna vergeten, maar ik was jullie nog een nagerecht schuldig van het etentje dat ik organiseerde (voorgerecht: worteltjessoep, hoofdgerecht: zalm in croissantdeeg). Het was een beetje een gepuzzel om een menu samen te stellen (vanwege alle verschillende voorkeuren die zich aan tafel bevonden), maar over een toetje hoefde ik niet lang na te denken. Ik viel gewoon terug op een oude bekende: rabarber crumble. Of eigenlijk gewoon: fruit crumble, want je kunt dit met alle mogelijke soorten fruit maken. Meestal bevat mijn crumble appel en/of peer, maar ik maak het ook erg graag met rabarber.

De oefening begint met het maken van een flinke lading rabarbercompote. Daarvoor gebruikte ik een kilo rabarber, maar schrik niet: dat heb je niet allemaal nodig voor de crumble. Naar schatting ging ongeveer de helft van de compote in de "grote" crumble, ongeveer 30% in een klein taartje (een crumbletje, so-to-speak) en het restant at ik als toetje met magere kwark (de combi kwark - rabarbercompote scoort bij mij erg hoog in de persoonlijke top 10).

Voor de rabarbercompote (uit: "Kook ook"):
1000 gr (jonge) rabarber
15 eetlepels water of droge witte wijn
175 gr suiker (ik gebruik iets minder suiker dan in het recept aangegeven)

Verwijder het blad van de rabarber en (indien noodzakelijk, vooral bij oudere stelen) de schil. Was de stelen en snijd ze in stukken van circa 3 cm.
Breng in een kleine pan de wijn of het water met de suiker aan de kook. Voeg de stukjes rabarber toe en kook ze op een laag vuur met het deksel op de pan in circa 5 minuten zachtjes gaar. Schep de rabarberstukjes met een schuimspaan in een schaal. Laat het kookvocht op een matig hoog vuur zonder deksel inkoken tot het stroperig is. Schenk het ingekookte vocht over de rabarber en laat de compote afkoelen.

Om er vervolgens een rabarber-kruimeltaart van te maken, moet er natuurlijk nog een kruimeldeegje bij:
250 gr bloem
125 gr suiker
125 gr ijskoude boter
2 eetlepels koud water

Je kunt het op de oorspronkelijke wijze maken: snijd alle ingredienten met 2 messen fijn tot het mengsel eruit ziet als hele dikke broodkruimels. Persoonlijk vind ik het leven hiervoor te kort: in de keukenmachine (niet te lang laten draaien) gaat het razendsnel.

Verwarm de oven voor op 180 graden Celcius. Vet een lage ovenvaste schaal in met een beetje boter. Schep de rabarbercompote erin (laag van circa 2 cm) en verdeel het kruimeldeeg erover. Bak de crumble in circa 35 minuten goudbruin en gaar.

Waarschuwing: verslavend lekker. Vooral met een bolletje roomijs erbij...

Koude meringue

In dit laatste deel van de serie over mijn Italiaanse diner gaat het vandaag over meringues. Eigenlijk heb ik geen flauw idee of er ook maar iets Italiaans aan schuimgebak is, maar ze waren een soort bijproduct. Voor de (buitengewoon Italiaanse) tiramisu had ik eigelen nodig - en dus bleven er eiwitten over.
Om de één of andere reden was voor mij het maken van meringue een griezelige actie. Net zoals ik een mentaal probleempje met gist had (is nu voorbij), bleken ook stijfgeslagen eiwitten een onoverkomelijk dilemma. Vraag me niet waarom - ik snap het ook niet. Bovendien was het best lastig in verband met mijn stellige voornemen om ooit nog eens zelf macarons te gaan maken (ieder zichzelf respecterende foodie maakt die dingen tegenwoordig, toch?). Nou, die macarons zijn er nog niet, maar met mijn goed gelukte schuimgebak ben ik al een eind op weg.

Dit is een recept voor "koude" meringue, omdat je gebruik maakt van gewone suiker in plaats van gesmolten suiker (die dus "warme" meringue wordt genoemd). Het recept komt uit "Desserts" van James Martin.

Ingredienten:
250 gr fijne kristalsuiker
6 grote eiwitten

Verwarm de oven voor tot 140 graden Celcius. Bekleed een bakplaat met een vel bakpapier of een bakmatje.

Doe de eiwitten in een grote, schone kom en klop met een electrische mixer 2 minuten op lage snelheid, tot het eiwit schuimig is. Zet de mixer op de middelste snelheidsstand en mix het eiwit tot er stijve pieken ontstaan. Zet de mixer op de hoogste snelheidsstand en voeg lepel voor lepel de suiker toe, zodat het een stijf en glanzend mengsel wordt.
Schep het meringuemengsel op de bakplaat, schuif deze midden in de oven en bak het 1 uur. Schakel de oven uit en laat de meringue verder indrogen tot hij volledig is afgekoeld.

En nu iets heel raars: zo simpel als het lijkt, zo simpel is het ook (!). Ik maakte het schuimgebak 's avonds en heb de meringue de hele nacht in de uitgeschakelde oven laten staan. 's Ochtends trof ik een perfecte (nou ja, echt goede) meringue aan. Het zou nog leuker zijn geweest als ik een spuitzak had gehad om mooie kleine schuimpjes te spuiten, maar helaas... Dat is dan dus de missie voor de volgende keer en daarna... macarons?

A Christmas tiramisu disaster

Toen ik de winkel nog niet had, nodigde ik graag de hele familie uit voor het Kerstdiner. Nee, ze mochten niets doen en nee, ze hoefden vooral niets mee te brengen en ja, ik regelde alles. Ik stond dan 2 dagen in de keuken en had uiteindelijk geen honger meer, maar ik had wel genoten!

Tegenwoordig ben ik - na wekenlang non-stop in de winkel te hebben gestaan - met Kerst compleet knock out en laat ik me graag verwennen. Meestal bied ik dan wel aan om het dessert te maken en dit jaar had ik bedacht dat het stroopwafel tiramisu zou gaan worden. Vorig jaar had ik een andere tiramisu-variant (namelijk met speculaas) gemaakt en gezien het succes daarvan, ging ik dit jaar niet al te drastisch varieren.

Natuurlijk moest het recept wel een keer proefdraaien, dus het weekend voor Kerst ging ik aan de slag. Tja... we moesten hopen op een goede uitvoering, want de generale repetitie was een drama! Je hebt soms van die dagen dat alles fout loopt.... Ik ging bijvoorbeeld even boter smelten in de magnetron. Alleen... als je even niet oplet, gaat de gesmolten boter dan koken en veroorzaakt het een gesmolten-boter-explosie. Fijn, de hele combi-magnetron zat dus onder de gesmolten boter en ik kon lekker gaan poetsen. Dit nam enige tijd in beslag en dus was de koffie - die ik nodig had om gelatine in op te lossen - afgekoeld van kokend heet tot lauwwarm. Waardoor dus de gelatine niet goed wilde oplossen....
Trouwens: ik dacht dat ik de combi-magnetron echt goed had schoongemaakt, maar toen ik de volgende ochtend broodjes wilde bakken, kwamen er zwarte wolken uit. Ik trok de conclusie dat ik maar beter even uit de keuken kon blijven.

Uiteindelijk was het de dag voor de Kerst en had ik gepland om 's avonds dan toch maar de tiramisu te maken (ik wist nu immers hoe het NIET moest). Maar... de vele uren in de winkel begonnen z'n tol te eisen en m'n enthousiasme en motivatie om 's avonds de keuken in te gaan waren... nihil (naar boven afgerond). En toen bleek ineens dat kerstengelen toch bestaan: net op het moment dat ik in de winkel m'n hoge hakken stond te vervloeken en de uren aftelde voor ik ze uit mocht doen, rinkelde m'n mobiel. Marieke van Alle Taarten bleek nog wat "restanten" te hebben van haar opdrachten en ze stelde voor om een tasje bij mij thuis aan de deur te hangen - want zelf kon ze geen suiker meer zien. Oh, wat was het een zoet moment toen ik bij thuiskomst de volgende kunstwerkjes aantrof:

Je zult begrijpen dat ik geen enkele moeite meer heb gedaan om een tiramisu in elkaar te draaien. De taartjes gingen mee naar mijn maman en deden daar dienst als dessert. Na uitgebreide bewondering bleek dat ze nog lekkerder smaakten dan ze eruit zagen... Marieke, heel hartelijk dank!!