Flammkuchen met kwark, spekjes en mosterd

Sinds enige tijd heb ik een lichte verslaving ontwikkeld aan de rollen kant-en-klaar pizza- en Flammkuchendeeg. Dat durf ik best op te schrijven, want ik schaam me er niet voor – al vind ik zelfgemaakte deegjes (pizza en Flammkuchen) nog altijd beter en lekkerder. Maar: soms komt het even niet uit en dan biedt zo’n rol (uit het koelvak) echt uitkomst.

Afgelopen week maakte ik Flammkuchen, naar een recept uit Foodies Magazine (juli 2016). Ik maakte een eenvoudigere versie: in het origineel worden nog gekookte en dubbelgedopte tuinbonen over de afgebakken Flammkuchen gestrooid. Ik had geen tuinbonen in huis… dus die liet ik weg. Ook wordt in het originele recept geitenkwark gebruikt. Dat lijkt me reuzelekker, maar met gewone (volle) kwark werkte het ook prima!

Ingrediënten (voor circa 3 personen):

150 gr verse volle kwark

2 eetlepels Doesburgse mosterd

1 rol Flammkuchendeeg (40 x 25 cm)

100 gr spekreepjes

3-4 lente-uitjes, in dunne ringetjes

(zee)zout en versgemalen (zwarte) peper

Verwarm de oven voor op 250 graden Celsius (hete lucht). Roer de kwark en de mosterd door elkaar in een kommetje en breng op smaak met zout en peper.

Rol het deeg uit op een bakplaat (laat het papier eronder zitten) en bestrijk het deeg met het kwarkmengsel (laat aan de randen circa 1 cm vrij). Verdeel de spekreepjes en de ringetjes lente-ui over het deeg.

Bak de Flammkuchen in ongeveer 15 minuten goudbruin. That’s it!

Spinazie-mascarponetaart

Het hoeft niet altijd even precies. Het mag soms best een beetje relaxed. Het huis hoeft niet altijd perfect opgeruimd en de mand met strijkgoed staat er heus morgen ook nog wel. Yeah, right… zo werkt dat mij dus niet.
Maar: zet me in een keuken en m’n blik op het leven wordt een stuk losser. Ok, als je gaat bakken is het echt van belang om de hoeveelheden nauwkeurig te volgen. Maar ‘gewoon koken’ mag best een beetje uit de losse pols.

Dus: als Bill Granger in een recept voorschrijft dat je 8 of 9 plakjes bladerdeeg moet gebruiken, dan worden het er gewoon 10. Want hallo, er zitten er 10 in een pakje! En als Bill zegt dat er 400 gr verse spinazie nodig is, maar in mijn verpakking zit 500 gr – prima! Het maakte allemaal geen groot verschil, want deze taart is toch wel lekker (heel erg lekker zelfs!).

Wees niet te zuinig met de smaakmakers in deze hartige taart: ruim nootmuskaat, niet misselijk doen met de Parmezaanse kaas en (als je er van houdt) lekker kwistig strooien met de chilivlokken!

Het recept komt uit “Bill’s Italian basics” van Bill Granger (Fontaine Uitgevers).

Voor 4 personen:

10 blaadjes bladerdeeg (diepvries), ontdooid
1 eetlepel olijfolie
125 gr spekblokjes
500 gr verse spinazie
versgeraspte nootmuskaat
2 grote eieren, losgeklopt
250 gr mascarpone
100 gr Parmezaanse kaas, geraspt of in schilfers
gedroogde chilivlokken
Plus:
ondiep bakblik van 20 x 30 cm, of een rond bakblik met een doorsnede van 30 cm, bekleed met bakpapier

Verwarm de oven voor op 200 graden Celsius.
Leg de velletjes bladerdeeg bovenop elkaar en rol ze uit tot een grote lap waarmee je je bakblik kunt bedekken (incl. iets opstaande rand). Leg een vel bakpapier op het deeg en doe er een goede steunvulling op (b.v. gedroogde bonen). Bak de bodem 15 minuten in de oven. Verwijder dan het bakpapier en de steunvulling en prik met een vork gaatjes in de bodem. Zet de bladerdeegbodem 10 minuten terug in de oven om een mooi kleurtje te krijgen.
Neem een grote wok of hapjespan en verwarm hierin de olijfolie. Doe de spekblokjes in de pan en bak ze een paar minuten op hoog vuur uit. Doe vervolgens (in etappes) de spinazie erbij en roerbak deze tot hij geslonken is. Breng de spinazie op smaak met lekker veel nootmuskaat. Schep de spinazie in een grote zeef en druk het vocht eruit.
Roer in een grote kom de eieren, de mascarpone en de helft van de Parmezaanse kaas goed door elkaar.
Schenk het eimengsel op de bladerdeegbodem en leg de spinazie er in plukken bovenop. Verdeel de resterende Parmezaanse kaas over de taart en bestrooi met de chilivlokken. Bak de taart 30 minuten in de oven – laat even afkoelen voor je hem aansnijdt.

Gnocchi met borlottibonen uit de oven

Als ik een koopzondag heb gedraaid, en de maandag dus m’n enige vrije dag is, maak ik op zo’n maandag graag een gerecht van Donna Hay. Enige vorm van zelfmedelijden is me dan niet vreemd (Maar één dag! En dan moet ik ook nog boodschappen doen en naar de dierenarts! Ik wil met een boekje op de bank hangen! Niks ervan, er moet gewassen en gestreken worden! – ik schets maar even een beeld).
Merkwaardig genoeg ben ik helemaal niet blij met de 3 vrije dagen die ik volgend weekend heb (in verband met Koningsdag zijn op zaterdag 26 april alle winkels in de Arnhemse binnenstad gesloten) – want tja, een zaterdagomzet mislopen is niet fijn. Kortom: altijd wat te piepen.

Donna Hay dus (“De basics”, Uitgeverij Van Dishoeck, verkrijgbaar in de winkel). Omdat het altijd lekkere, eenvoudige en snelle recepten zijn. Ook deze keer stelde Donna niet teleur. Het gaat allemaal supersnel als je kant-en-klare gnocchi gebruikt (en het moge duidelijk zijn dat ik dat deed), maar ik zou zeggen: doe eens gek en maak ze zelf (niet dat ik dat zelf ooit gedaan heb, hoor)!

Voor 3-4 personen:

500 gr gnocchi
1 theelepel olijfolie
1 teentje knoflook, geraspt of fijngehakt
125 gr gerookt spek, in reepjes
800 gr tomatenblokjes uit blik (= 2 blikken)
250 ml kippenbouillon
2 eetlepels lichtbruine basterdsuiker
400 gr borlottibonen uit blik (= 1 blik), uitgelekt
2 eetlepels gesneden basilicumblaadjes
1 bol mozzarella, in kleine stukjes gesneden
(zee)zout en versgemalen (zwarte) peper

Verhit de oven voor op 200 graden Celsius (of de grill).

Kook de gnocchi in licht gezouten water – ze hebben maar 1-2 minuten nodig en zodra ze boven komen drijven zijn ze gaar. Giet het water af en doe de gnocchi in een grote ovenschaal (ingevet).
Neem een grote koekenpan voor de saus en verhit hierin de olijfolie op matig vuur. Bak de knoflook en de spekreepjes een paar minuten en voeg dan de tomaten, de bouillon en de suiker toe. Laat de saus 5-6 minuten doorkoken en doe dan de bonen, het basilicum en zout en peper erbij. Vermeng alles goed en schep de saus bovenop de gnocchi. Strooi de mozzarella erover en zet de schaal ongeveer 10 minuten in de oven – tot de kaas gesmolten is en licht goudbruin kleurt.

Alien's pompoensoep

Vandaag de voorlopig laatste gast-blogpost door Alien… een heerlijke pompoensoep! Het recept komt uit AllerHande (nummer 12, 2012).

 

Ingrediënten:

Foto: BBC GoodFood

olijfolie
2 plakjes gerookte spek, in stukken (of 50 gr spekblokjes)
2 rode uien, fijngesnipperd
1 struikje bleekselderij, fijngesneden
2 tenen knoflook, fijngesnipperd
paar takjes rozemarijn, naaldjes fijngehakt
1 pompoen (1 kg)
¼ theelepel chilivlokken
¼ theelepel paprikapoeder
1½ liter groentebouillon, van tablet
olijfolie extra vergine

Verwarm een grote (soep)pan op middelhoog vuur. Giet een scheut olijfolie in de pan en voeg de spekblokjes, de ui, bleekselderij, knoflook en rozemarijn toe. Doe het deksel op de pan en bak alles onder af en toe roeren in 5 minuten zacht.
Schil ondertussen de pompoen, verwijder de zaadjes en zaadlijsten en snijd het vruchtvlees in blokjes van 2 cm. Doe de pompoen samen met de chilivlokken en paprika in de pan. Doe het deksel terug op de pan en bak het geheel nog 25 minuten onder af en toe roeren, of tot de pompoen zacht en bijna gaar is. Giet de bouillon in de pan, breng aan de kook en laat 10 minuten zachtjes koken tot de pompoen helemaal gaar is.
Pureer met een staafmixer tot een gladde soep. Proef de soep en breng op smaak met zout en peper. Verdeel de soep over kommen en serveer met een scheutje extra vierge olijfolie.

Kip uit de oven met pancetta en linzen

Dit is een gerecht dat ik maakte op een dag dat ik weinig tijd en nog minder zin in koken had. Ik was een beetje ziek en had totaal geen trek, maar ik vond dat er gegeten moest worden: iets met gezonde vitaminen en sterke smaken (aangezien ik zelf over weinig smaak beschikte). De oplossing is in zo’n geval nabij: Donna Hay.

Het inkopen van de ingrediënten viel nog niet mee. Volgens het recept waren er kipkarbonades nodig, “niet uitgebeend en met huid, bijgesneden”. Zelfs als ik níet ziek ben, vind ik dit té ingewikkeld. Na veel getreuzel bij de slager, koos ik voor “kipbraadlapjes”. Dat bleken kippendijen te zijn, zonder bot en zonder vel. Helemaal niet goed dus, maar wat maakt het uit. Doe maar gewoon iets kipperigs.

Het recept komt uit “Simple dinners” van Donna Hay (Uitgeverij Van Dishoeck).

Voor 4 personen:

1 eetlepel plantaardige olie
400-500 gr kipkarbonades / kippendijen / kipbraadlapjes
2 preien, schoongemaakt en in (halve) ringen gesneden
150 gr pancetta of ontbijtspek, in blokjes
2 takjes rozemarijn, naaldjes fijngehakt
400 gr groene linzen, afgespoeld en uitgelekt (blik)
250 gr kerstomaatjes, gehalveerd
250 ml kippenbouillon
1 hand bladpeterselie, grof gesneden
(zee)zout en versgemalen (zwarte) peper

Verwarm de oven voor op 200 graden Celsius. Verhit de olie in een grote (braad)pan (die ook in de oven mag en past). Bestrooi de kip royaal met zout en peper en braad deze in de olie, ongeveer 7 minuten per kant. Haal uit de pan en dek af met aluminiumfolie.

Doe de preiringen, spekblokjes en rozemarijn in de pan en bak dit ongeveer 5 minuten, tot de prei flink geslonken is. Roer de linzen, de tomaatjes en de bouillon erdoor en doe ook de kip terug in de pan. Zet de pan in de oven, ongeveer 15 minuten. Roer er de bladpeterselie door en serveer direct.

NB  In de categorie “do not try this at home”: pak nooit je gietijzeren Creuset, die dus net uit die hete oven van 200 graden komt, met je blote handen op. Au!

Parelgort met prei en pancetta

Zoals ik al eerder schreef, verbaas ik me nogal over de ophef die is uitgebroken over suikers, koolhydraten (ook een vorm van suiker) en gluten. Er zijn goede redenen om het gebruik hiervan binnen de perken te houden, maar zo langzamerhand worden deze stoffen als “duivels” betiteld. Kom op…. alles met mate! Ik begrijp dat dit een hopeloos ouderwetse opvatting is, maar volgens mij is het zo gek nog niet.

Omdat ik vind dat iedereen lekker zelf moet weten wat hij/zij eet, trek ik mij dan ook niets aan van deze verhalen. Aangezien ik gelukkig niet te lijden heb onder een gluten-allergie, eet ik vrolijk mijn broodjes en geniet er schaamteloos van. Ik word niet alleen heel blij van mijn dagelijkse portie zuurdesem, maar ik experimenteer ook graag met allerhande vormen granen – en zeker ook met de wat onbekendere soorten. Vandaag een recept waarin ik parelgort gebruik (helaas niet glutenvrij, maar met een GI van circa 35 best acceptabel voor mensen op een koolhydraatarm dieet).

De parelgort is langzaam gegaard in bouillon, als ware het risotto. De kookduur is vrij lang (ongeveer 45 minuten), maar het is absoluut de moeite waard! Kun je geen parelgort krijgen, vervang het dan gewoon door arborio rijst en reken met een kooktijd van circa 20 minuten.

Het recept komt uit “Granen, peulvruchten en zaden” van Molly Brown (Good Cook Publishing).

Voor 3 personen:

25 gr roomboter
150 gr pancetta, in blokjes gesneden
500 gr prei, in dunne ringen gesneden
300 gr parelgort
1 liter kippenbouillon
3 eetlepels grof geraspte Parmezaanse kaas
(zee)zout en versgemalen zwarte peper

Smelt de boter in een grote pan met een dikke laag en bak hierin de stukjes pancetta tot ze een mooi gouden kleurtje hebben gekregen. Voeg de preiringen toe en zet het vuur lager (tot matig) en laat de prei in ongeveer 10 minuten goed garen (en slinken).

Doe de parelgort in de pan en bak dit even mee. Voeg dan (soeplepel voor soeplepel) de warme bouillon toe. Laat de gort zachtjes koken – het duurt ongeveer 45 minuten (en misschien iets meer of minder dan 1 liter bouillon) voordat de parelgort gaar is. Zorg dat het geheel niet té nat wordt (dan krijg je parelgortsoep) en breng op smaak met zout en peper. Serveer in diepe borden of in kommen en bestrooi met de grof geraspte Parmezaanse kaas.

Witte bonen met ontbijtspek en ahornsiroop

Steek je vinger op als je wel eens naar “Masterchef Australia” kijkt!

[vingertje in de lucht]

Voor mijn mede-kijkers is dit een overbodige mededeling, maar één van de juryleden Down Under is Matt Preston, restaurantcriticus van beroep. Immer onberispelijk gekleed, altijd met pochet en/of sjaaltje, en iemand die duidelijk gewend is om vrijwel dagelijks op het allerhoogste niveau te dineren.

Dat beeld vervaagt al een beetje als je hem op Twitter volgt (want: dan blijkt hij gewoon te voetballen en zit z’n haar op foto’s wel eens heel raar door de war). Matt blijkt uiteindelijk echter definitief een normaal mens als je zijn nieuwe kookboek bekijkt: 100 heerlijke, eenvoudige home-made (familie)gerechten. Niks geen frivole liflafjes, gewoon lekker! Ik was al fan, maar nu helemaal!

Dit recept komt uit “Matt Preston’s 100 beste recepten” (Kosmos Uitgevers, verkrijgbaar in de winkel).

Voor 3 personen:

1 eetlepel olijfolie
125 gr spekreepjes
1 kleine ui, in dunne ringen
400 gr tomatenblokjes (blik)
½ eetlepel bruine basterdsuiker
40 ml ahornsiroop
1 eetlepel worcestersaus
2 blikken à 400 gr witte bonen (of cannelinibonen), afgespoeld en uitgelekt
250 gr champignons, in grote stukken
1 laurierblaadje
250 ml water
1 eetlepel rietsuiker
3 eieren
(zee)zout en versgemalen zwarte peper

Verwarm de oven voor op 160 graden Celsius.
Neem een zware, ovenbestendige pan (met goed passend deksel), verhit hierin de olie en bak de spekreepjes en de ui ongeveer 5 minuten. Voeg de tomatenblokjes, de basterdsuiker, de ahornsiroop en de worcestersaus toe en roer goed door.
Voeg vervolgens de witte bonen, de champignons, het laurierblaadje, het water en zout en peper naar smaak toe. Breng het geheel aan de kook, dek de pan goed af en zet deze 1½ uur in de oven. Verwijder dan het deksel (of het folie, dat kun je ook gebruiken) en strooi de rietsuiker over de bonen. Zet de pan onafgedekt nog 30 minuten terug in de oven. Ongeveer 10 minuten voor het einde van de kooktijd kun je de eieren voorzichtig in de pan breken. Zet het geheel daarna nog 10 minuten terug in de oven tot de eieren goed gaar zijn.

Linzensalade met geroosterde tomaten en geitenkaas

Tot een jaar of tien geleden had ik nog nooit linzen gegeten. Of kikkererwten. Het idee stond me enorm tegen – dat kon niet lekker zijn!
Toen ging ik een dieet volgen (vergeet niet: dit speelde zich af in de dagen dat ik nog de discipline kon opbrengen voor zoiets) dat eigenlijk heel hip was: low-carb. Koolhydraten waren slechts in heel beperkte mate toegestaan. Er werd gezegd dat je trek naar koolhydraten na verloop van tijd zou verdwijnen. Misschien was ik de uitzondering op deze regel, want na 6 maanden was ik bereid om een moord te plegen voor een lekker knapperig brood – maar ik was er wel ruim 8 kilo mee afgevallen, zonder al te veel moeite te hebben gedaan.
Dit South Beach dieet (want daar heb ik het over) moedigde het eten van peulvruchten aan – deze bevatten weliswaar de nodige koolhydraten, maar het zijn zogenaamde ‘langzame’ koolhydraten. Langzame koolhydraten geven rustig en gestaag energie aan het lichaam, zonder het bloedsuikergehalte enorm te laten pieken – en dat is dus goed. Technisch verhaal, maar de bottom line is: ik waagde me aan de linzen en de kikkererwten…. en ik bleek ze enorm lekker te vinden!

Een aantal jaren en extra kilo’s later eet ik ze nog steeds met veel plezier, zoals in deze salade – gebaseerd op een recept uit “Granen, peulvruchten en zaden” (Good Cook Publishing, verkrijgbaar in de winkel).

Maaltijdsalade voor 2 personen:

12 kerstomaatjes, gehalveerd
1 volle theelepel aci biber salçasi (Turkse peperpuree) of harissa
3 eetlepels olijfolie
½ eetlepel fijne kristalsuiker
1 eetlepel witte balsamico of witte wijn azijn
1 volle eetlepel grove mosterd
3 eetlepels extra vergine olijfolie
200 gr linzen (ik gebruikte zwarte Beluga linzen), afgespoeld en uitgelekt (*)
1 sjalot, fijngesnipperd
6 plakjes ontbijtspek, in grove repen
2 eetlepels platte peterselie, fijngehakt
125 gr geitenkaas, in stukjes gebroken
(zee)zout en versgemalen zwarte peper

Verwarm de oven voor op 150 graden Celsius. Doe de tomaten in een passende ovenschaal (met de snijvlakken omhoog). Vermeng de aci biber salçasi met de olijfolie en giet dit over de tomaten. Bestrooi met de suiker, wat zout en peper en vermeng goed (met je handen, maak er maar een gezellige kliederboel van). Rooster de tomaten ongeveer 35 minuten in de oven, tot ze licht zijn geslonken. Haal uit de oven en laat afkoelen buiten de koelkast.

 

Maak de dressing door de balsamico, de mosterd, de extra vergine olijfolie en wat zout en peper in een jampotje te doen. Draai het deksel erop en schud even goed.

Doe de linzen in een steelpannetje, giet er voldoende koud (ongezouten!) water bij en breng het geheel aan de kook. Laat 15-20 minuten koken en giet de linzen dan af. Verhit in de tussentijd een droge koekenpan en doe de sjalot en het spek erin. Bak dit even goed aan en voeg dan de linzen hieraan toe. Voeg eveneens de peterselie en de dressing toe en vermeng goed.
Schep de linzen in mooie schaaltjes en verdeel de tomaten en de stukjes geitenkaas erover. Bedruppel eventueel nog met een beetje extra vergine olijfolie en maal er wat verse peper overheen. Eet deze salade warm of op kamertemperatuur.

(*) Gebruik vooral een blik linzen (Bonduelle) als je daar zin in hebt (ik voel me daar nooit een seconde schuldig onder). Deze hoeven niet meer te koken, maar het is wel verstandig ze even te verwarmen, want dan nemen de linzen de dressing beter op.

Gebakken ham-aardappelen met ei en appelsalade

Ik ken m’n beperkingen. Dus: what was I thinking?
Er is nog nooit een fatsoenlijk gepocheerd ei door mij geproduceerd – ik heb zelfs nog nooit iets gemaakt dat daar zelfs maar bij in de búúrt kwam. Dus waarom dacht ik dat ik voor dit recept dat klusje wel even zou klaren? Laten we het maar op een vlaag van verstandsverbijstering houden.

Afijn, het is dus de bedoeling dat je voor dit recept een paar eitjes pocheert. In theorie (…) doe je dat zo: kokend water met een scheutje azijn erin, roer even goed door het water met een pollepel (zodat er een draaikolkje ontstaat), doe voorzichtig het ei in het water, gebruik de pollepel om eventueel weglopende ‘draden’ weer op het juiste spoor te brengen, kook ongeveer 3 minuten en klaar is het! In theorie dus.
In mijn werkelijkheid vliegt zo’n ei dan alle kanten op en kun je na 3 minuten allerlei losse stukjes ei uit het water gaan vissen. Dat gebeurde dus ook deze keer weer en daarom heb ik het nu officieel opgegeven met de draaikolk-methode. Ik heb nog één hoop: dat de soeplepel-techniek wel werkt. In theorie (…) werkt die zo: kokend water met een scheutje azijn erin, doe het ei in een soeplepel en laat de soeplepel voorzichtig in het water zakken, kook ongeveer 3 minuten en klaar is het! Deze theorie moet nog in de praktijk getest worden, maar sorry: voorlopig ben ik even helemaal klaar met gepocheerde eieren!

Dit recept komt van de website van Jamie Oliver.

Voor 2 personen:

1 + 1½ eetlepel olijfolie
6 plakken ontbijtspek, in brede repen gesneden
2 plakken schouderham, in brede repen gesneden
500 gr aardappelen, in kleine blokjes van 1 x 1 cm
scheutje witte wijn azijn
2 eieren (supervers!)
75 gr rucola
1 appel, in dunne plakjes
sap van ½ citroen

Neem een grote koekenpan en verwarm hierin 1 eetlepel olijfolie. Bak het spek, de ham en de aardappelen op matig-hoog vuur gedurende ongeveer 12 minuten – tot de aardappelen goudkleurig en gaar zijn.

Breng in de tussentijd een ruime hoeveelheid water aan de kook in een andere pan en voeg de azijn er aan toe. Pocheer de eieren in het water.
Doe de rucola en de appelplakjes in een kom, strooi er wat zout en peper over en giet het citroensap en een flinke scheut olijfolie erbij. Gebruik je handen om alles even goed te vermengen.
Verdeel de aardappelen over 2 borden, leg op elk bord een gepocheerd ei en stapel de salade er bovenop.

Gnocchi met bieslook en mosterdsaus

Toen vorige week zaterdagavond het nieuws naar buiten kwam dat De Bijenkorf in Arnhem per 1 januari 2014 gaat sluiten was dat – voorzichtig uitgedrukt – nogal een nare verrassing. Er gingen al jaren geruchten over een mogelijke sluiting en dus besteedde niemand daar nog veel aandacht aan, maar nu was het dan toch echt waar. In eerste instantie maakte ik me vooral druk over de effecten die deze sluiting zal hebben op m’n eigen winkeltje – ik zag het allemaal niet zo positief. Inmiddels is de stemming iets gekeerd, geholpen door een aantal zeer ondersteunende mensen die erop wezen dat iedere verandering ook nieuwe kansen biedt (al is me nog niet geheel duidelijke welke...) Dus: welkom in Arnhem, Primark!

Voor de 99 werknemers van De Bijenkorf ligt het waarschijnlijk allemaal niet zo gunstig. Tuurlijk, ze kunnen wellicht bij Primark of een andere Bijenkorf-vestiging aan de slag – maar in de praktijk zal niet iedereen daarmee geholpen zijn. Cook & Book is gevestigd aan de Zwanenstraat, tegenover het magazijn en de personeelsingang van De Bijenkorf en ik ken de meeste werknemers een beetje. Hun lot gaat me oprecht aan het hart.

Tijdens deze ietwat bedrukte week leek een gerecht met comfort food op z’n plek. In “Foodies Magazine” (augustus 2013) stond dit recept, wat met recht wat lekkere troost bood!

Voor 2-3 personen:

500-600 gr gnocchi1 ui, fijngesnipperd
8 plakjes ontbijtspek
250 ml slagroom
3 eetlepels grove mosterd
bosje bieslook (20 gr), fijngehakt
snufje suiker
(zee)zout en versgemalen zwarte peper

Neem een grote koekenpan met een anti-aanbaklaag. Doe de plakjes spek in de droge koekenpan en bak ze krokant. Neem het spek uit de pan en laat de plakjes op wat keukenpapier uitlekken.

Doe de ui in de koekenpan bij het vrijgekomen spek en fruit deze glazig. Doe de slagroom erbij en laat alles 4-5 minuten inkoken. Roer dan de mosterd erdoor en kook deze ook even kort mee.
Kook in de tussentijd de gnocchi in gezouten water volgens de aanwijzingen op de verpakking (zo’n 2-3 minuten, als ze komen bovendrijven zijn ze gaar). Giet de gnocchi af en laat ze goed uitlekken.
Schep de gnocchi en de bieslook door de mosterd-roomsaus en verwarm even mee. Breng het geheel op smaak met zout en peper.
Verdeel de gnocchi over de borden en leg de plakjes ontbijtspek er bovenop. Houd eventueel wat bieslook en wat verkruimeld ontbijtspek achter om de borden mee te garneren.